Pas op dat je hart niet ziek wordt
Maar toch…
Onlangs ontving ik een bericht van een goede vriendin die haar wanhoop met mij deelde. Ze schreef over het verlangen naar een oplossing en hoe zwaar het wachten haar viel. Soms liggen zij en haar man nachten wakker om samen te praten en te bidden voor de situatie waarin ze verzeild zijn geraakt. Ze hopen op een ingrijpen van onze hemelse Vader, want de Bijbel leert dat Hij alle macht heeft in de hemel en op de aarde. Maar toch…
Wanneer je echter lang moet wachten en blijft hopen zonder resultaat, kan dat je hart ziek maken. Je ervaart dan een diepe pijn omdat hetgeen je zo vurig verlangt, uitblijft. Spreuken 13 vers 12 verwoordt dit heel raak door te stellen dat een langgerekt hopen het hart ziek maakt. Dit heeft niets te maken met ongeduld. Het is een uitputting die ontstaat door een soort marathon van verlangen.
De stilte van de hemel
Soms kijken we uit naar iets kleins, zoals een pakketje dat PostNL binnen enkele dagen komt bezorgen. Maar er zijn ook verzoeken die we bij de hemel hebben neergelegd waar we al heel lang op wachten. De droom is nog niet uitgekomen, het herstel is uitgebleven of die levenspartner naar wie je verlangt, is nog niet verschenen. De stilte van de hemel voelt dan als een fysieke pijn terwijl de tijd verstrijkt.
De Bijbel omschrijft het hart als het commandocentrum van ons bestaan. Jouw wil, jouw verstand en jouw hoop komen daar samen. Als de vervulling van je verlangen uitblijft, voelt het alsof de motor van je leven kapotgaat. Dat is geen gebrek aan geloof, maar een uiting van onze menselijke kwetsbaarheid. Moedeloosheid of een emotionele burn-out zijn natuurlijke reacties op dit proces. Je voelt je leeggezogen en op.
Vaders besluit is goed
Don Moen zingt in een prachtig lied dat we schatten in aarden vaten zijn. We moeten leren om los te laten wanneer we de controle over de situatie verliezen. Dat betekent dat we onze wensen teruggeven aan God. Alles wat onze Vader besluit is goed, ook als dat niet overeenkomt met onze eigen planning. Hij laat ons nooit alleen. Soms blokkeren onze onvervulde wensen de liefde en de dankbaarheid die we voor Hem voelen. We raken dan zo gefocust op dat ene doel dat ons hart verhardt.
Loslaten
In Lucas 6 vers 37 staat dat we moeten loslaten om losgelaten te worden. Dat vraagt om een verandering van houding. Kun je van die gebalde vuist vol boosheid en teleurstelling een open hand maken? Loslaten is niet hetzelfde als opgeven. Het is het verplaatsen van je hoop. Je mag erop vertrouwen dat je gebeden gehoord zijn, maar laat de teleurstelling je hart niet verharden. Zoek de rust die God je wil geven in plaats van vast te houden aan de kramp.
Natuurlijk komt niet alles wat je verlangt altijd uit. Er zijn onverhoorde gebeden en situaties in gezinnen, vriendschappen of je eigen lichaam die niet veranderen. Toch is onze identiteit niet gebonden aan die onvervulde verlangens. Wij vinden onze zekerheid in het burgerschap van de hemel. God ziet het pure goud in ons, ook als we midden in de modder van het leven staan. Leer daarom om die vuist van verdriet te openen, zodat je Zijn grote liefde en vrede kunt ontvangen.
@wimvanputten
Startpagina