De wei of de ruif?
Verse sprietjes of droog hooi: een wereld van verschil
Terwijl ik dit schrijf, schijnt buiten de zon. Het voorjaar kondigt zich aan. Na een lange periode waarin de winter ons binnenhield, voelen we een groot verlangen om weer naar buiten te gaan. Dat gevoel brengt mij bij het verhaal van Psalm 23, de bekendste psalm uit de Bijbel.
In Psalm 23 trekt de herder met zijn schapen naar buiten. De psalmist roept uit dat de Heer zijn herder is. Hij ervaart hoe die herder zijn leven leidt en hem helpt een weg te vinden. Het mooie van deze psalm zit in het beeld van het schaap dat zijn weg vindt in de open wei en grazige weiden opzoekt.
De vraag
Dit roept een vraag op die je aan jezelf mag stellen. Waar kies je voor als de keuze aan jou is? Kies je voor het open, vrije veld of kies je voor de veiligheid van de voerbak binnen de muren van de stal?
De goede herder organiseert geen gecontroleerd leven voor ons met een ruif waar hij ons van voorziet. Hij neemt ons liever mee op avontuur naar grazige weiden. Dat is de kernvraag voor ons: eet je uit de ruif of graas je in de wei?
De grazige wei
In de wei kauw je zelf. De wei staat symbool voor geestelijke groei waarbij je zelf het Woord van God tot je neemt. Je leest een Bijbelgedeelte en vraagt je af wat de tekst jou vandaag zegt. Het gras dat je daar vindt, is fris en voedzaam. Het smaakt vers, sappig en persoonlijk.
Het mooie van de wei is de afwezigheid van muren. Je bevindt je in de vrije ruimte. Dat staat voor een geloof waarin je niet bang hoeft te zijn voor vragen of voor de wereld buiten de kerkmuren. Je volgt de stem van de herder, ook als hij je naar plekken leidt waar je nog nooit kwam.
Buiten zijn vormt ook een uitdaging. Zelf grazen kost tijd en inspanning. Je blijft alert op gevaar en leert onderscheid maken tussen goed en bitter kruid. Het is de weg naar volwassenheid. Je wacht niet tot iemand je voert, maar gaat zelf op zoek naar het levende Woord van God.
De weide nodigt uit, ook als het waait of regent. Het weerspiegelt de relatie die we met onze Heer hebben. Hij vraagt of je zelf wilt grazen. Wil je actief stappen zetten en voeding zoeken in zijn Woord om het leven te vinden dat daarin verborgen ligt? In de wei ben je kwetsbaarder, maar het voedsel is rijker. Je leert de stem van de herder echt kennen omdat je hem daar nodig hebt voor leiding en bescherming.
De veiligheid van de stal
De andere mogelijkheid is dat je in de stal blijft. Daar is alles voor je geregeld. De ruif staat voor de gekoesterde tradities waar je al lang aan gewend bent. Je hoeft niet zelf te zoeken, want men reikt het je aan. Dat is soms welkom als je te moe bent om zelf te grazen.
Je geniet van een mooi lied, eeuwenoude psalmen, een schitterende liturgie of de wijsheid van een voorganger. Je schuift aan en ontvangt wat anderen met zorg voorbereidden. Dat vormt de bedding van iedere christelijke gemeenschap en daar is niets mis mee. Het heeft echter beperkingen, want je eet wat een ander heeft klaargemaakt.
In de storm biedt de stal beschutting. Als de tegenwind opsteekt in de wei of als ziekte en twijfel je overvallen, biedt de warmte van de stal een schuilplaats. De muren dienen niet om je op te sluiten, maar om je te beschermen.
Die muren hebben echter een nadeel: je mist het vergezicht. Bij de ruif hoef je niet te presteren of te zoeken. Je mag er simpelweg zijn. Toch schuilt daar een gevaar. Je wordt passief. Je laat het aan een ander over en eet wat men je aanreikt, terwijl er zoveel meer mogelijk is als je zelf gaat grazen. Je accepteert een tweedehands aanbod en gelooft wat iemand anders al voor jou heeft verwerkt.
De lok naar buiten
Het is mooi om soms de bescherming van de stal te ervaren en te eten uit de ruif. Het is echter veel mooier om naar buiten te gaan, naar de wei met vers gras waar je zelf met Gods hulp je weg vindt.
We hebben de neiging om te kiezen voor de veiligheid van de stal, de vertrouwde ruif en de georganiseerde orde. In Psalm 23 klinkt echter een lok naar buiten, naar de wei waar de overvloed van God wacht. De herder dwingt ons niet; hij lokt ons met de belofte van vers gras en levend water.
De stal is veilig, maar een schaap is er niet voor gemaakt om er altijd te blijven. Durf jij de ruif los te laten en de herder te volgen naar het open gras? Dat is waar ik aan dacht toen ik die twee beelden naast elkaar zette. Ik ga in het voorjaar het liefst naar buiten om te genieten van de natuur en van Gods Woord dat mij elke dag opnieuw vers gras aanreikt.
@wimvanputten
Startpagina