Afscheid aan de grens van de eeuwigheid
Een laatste samenzijn aan de tafel waar het goud van de hemel al even zichtbaar werd.
Broos van lichaam, ongebroken van geest
Een laatste bezoek
We hadden al veel voor haar en haar man gebeden voordat de dag aanbrak dat we haar mochten bezoeken. We keken ernaar uit en tegelijkertijd zagen we ertegenop. We wisten dat dit het laatste samenzijn zou zijn. Jarenlang kwamen we bij hen over de vloer. We aten samen, we lachten en we baden. We dachten na over het leven, het geloof en de zaken die er echt toe doen. Ze gaat ons nauw aan het hart. Liefde spreekt immers in de tegenwoordige tijd, ook wanneer het afscheid nadert.
Ze zat aan de andere kant van de tafel, op ruim een meter afstand. Een omhelzing zat er niet in zoals we dat gewoon waren, omdat ze te kwetsbaar is voor infecties. We zaten daar tegenover elkaar op afstand. Die ruimte voelde als een kloof en als een kostbaar moment tegelijk. We keken naar haar, zij keek naar ons en we wisten alle vier wat dit bezoek betekende.
Een klein wonder
Haar stem klonk zachter en haar lichaam oogde brozer. Wat ze vertelde, droeg echter een kracht uit die haar fysieke gesteldheid oversteeg. Ze vertelde over haar laatste weken in het ziekenhuis en over de man in het bed naast haar. Deze moslim was benauwd en bang. Hij hield zich strikt aan de geboden van zijn eigen geloof, maar liet haar in zijn nood toch voor hem bidden. Dat was een klein wonder daar tussen de ziekenhuisbedden.
Ook sprak ze over een Joodse vrouw op dezelfde afdeling. Deze vrouw voelde veel angst voor de gebeurtenissen in de wereld en voor het lot van haar volk. Ze praatten met elkaar op een eerlijke manier, van mens tot mens, zonder enige drang of dwang. De vrouw vroeg of ze Christenen voor Israël kende. Dat kende ze zeker. In dat korte gesprek ontstond een vonk van hoop en verbinding.
Zekerheid
Zo getuigde ze: broos van lichaam, maar ongebroken van geest. We openden samen de Bijbel bij Psalm 24. Wie zal de berg van de HEER beklimmen en wie zal staan in zijn heilige plaats? Voor haar was dat geen vraag meer, maar een belofte. Ze wist dat haar hart en handen rein waren. Niet omdat ze nooit fouten maakte, maar omdat het bloed van Jezus elke smet wegwaste. Ze wist waar ze naartoe ging. Die zekerheid straalde van haar af en die was sterker dan de angst.
We baden samen, we lazen samen en toen was het voorbij. Op de terugweg zeiden we weinig. Er valt weinig te zeggen na zo’n ontmoeting. We denken aan haar zoals ze daar zat: als een liefdevolle vrouw omringd door haar man en kinderen, haar herinneringen en haar geloof. Ze bemoedigde anderen in haar laatste weken. Ze zaaide nog in het ziekenhuis, terwijl ze wist dat ze de oogst zelf niet meer zou zien.
Haar getuigenis blijft klinken als zij er niet meer is. Het echoot na in ons hart, in het hart van de man die benauwd was en in dat van de angstige vrouw.
“Dit was weer een dag met een gouden randje,” zei ze vaak tegen haar man en kinderen als ze, ondanks haar zwakte, een heel kort wandelingetje kon maken in haar prachtige tuin. Zelfs op de moeilijke dagen bleven ze dat herhalen. Dat gouden randje verdwijnt nooit. Deze laatste ontmoeting was ook voor ons zo’n moment waarop het goud van de hemel al zichtbaar was.
"Gisteren, 19 maart, is onze dierbare vriendin, omringd door haar man en kinderen, in alle rust naar haar Heer gegaan."
@wimvanputten
Startpagina