Wandelen in de overvloed van God
Het afscheid van een geliefde vriendin
Afscheid
Gisteren, zaterdag 28 maart, hebben we een geliefde vriendin begraven. Ik had het voorrecht om Irene en Kees, samen met mijn vrouw Ingrid, regelmatig te mogen bezoeken. Ons laatste afscheid heb ik beschreven in mijn blog ‘Afscheid aan de grens van de eeuwigheid’. Dit afscheid moesten wij helaas afbreken omdat Irene, die in het laatste stadium van haar leven was, het tijdens het gesprek niet meer kon volhouden. Met verdriet zijn wij naar huis gegaan. Ze heeft er zo’n last van gehad dat het op zo’n manier gebeurde, vertelde haar zoon tijdens de dienst. Wat hebben we van haar gehouden; het was zo verdrietig om onze lieve vriendin zo te zien lijden. Nu waren wij bij de afscheidsdienst en hoorden de hoopvolle woorden gesproken door Martijn Piet, haar voorganger die deze dienst mocht leiden en het verhaal van Irene vertelde, maar bovenal de hoopvolle woorden van de Paasboodschap: Het leven overwint in Jezus Christus, en Irene leeft bij Hem.
Overdenking door voorganger Martijn Piet
Irene had meerdere liefdes: natuurlijk Kees, met wie ze lief en leed deelde. Haar gezin, kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen. Kunst, schilderen, creativiteit. We hebben het al gehoord. Ze liet zich inspireren en ze inspireerde velen. Niet in de laatste plaats Jezus. Dat is niet altijd zo geweest. Ze hoorde over Jezus toen ze studeerde aan de kunstacademie. Ik hoor net dat het een avondopleiding is. En op een avond dat ze krap bij kas was en niet het geld had om uit te gaan zoals ze gewend was, ging ze met vriendinnen naar een koffiebar. Een christelijke koffiebar hier in Alphen aan den Rijn. En dat veranderde haar leven. Daar hoorde ze over Jezus en daar leerde ze Jezus kennen. Haar leven veranderde radicaal.
Ze zong voor Hem
Irene wandelde met Jezus. Ze bad tot Hem, sprak met Hem en over Hem. Ze zong voor Hem en over Hem. Ze las Zijn Woord en getuigde van Zijn liefde en Zijn genade. Zelfs in de laatste periode, toen ze in het ziekenhuis lag en ingrepen moest ondergaan om vocht af te drijven achter haar hart. Pijnlijke ingreep. Ook toen raakte ze in gesprek met kamergenoten. Getuigde ze van haar geloof. Mocht ze met mensen bidden. Ze deelde haar geloof. Daar in het ziekenhuis mocht ik haar opzoeken en we spraken over deze dienst, deze afscheidsdienst. En ze zei: “Als je mij maar, als je mij maar niet gaat ophemelen. Alsof ik zo’n goede christen was. Alsjeblieft niet. Nee,” zei ze, “het is allemaal genade.”
Daar gaat het om: genade. En zo kwam Psalm 103 ter sprake, naast Psalm 121, haar andere lievelingspsalm.
Psalm 103
“Prijs de Heer, mijn ziel, prijs, mijn hart, Zijn heilige naam. Prijs de Heer, mijn ziel, en vergeet niet één van Zijn weldaden. Hij vergeeft u alle schuld. Hij geneest al uw kwalen. Hij redt uw leven van het graf. Hij kroont u met trouw en liefde. Hij overlaadt u met schoonheid en geluk. Uw jeugd vernieuwt zich als een adelaar. De Heer doet wat rechtvaardig is. Hij verschaft recht aan de onderdrukte. Hij maakte aan Mozes Zijn wegen bekend, aan het volk van Israël Zijn daden. Liefdevol en genadig is de Heer. Hij blijft geduldig en groot is Zijn trouw. Niet eindeloos blijft Hij twisten, niet eeuwig duurt Zijn toorn. Hij straft ons niet naar onze zonde. Hij vergeldt ons niet naar onze schuld. Nee, zoals de hoge hemel de aarde overspant, zo welft zich Zijn trouw over wie Hem vrezen. Zo ver als het oosten is van het westen, zo ver heeft Hij onze zonden van ons verwijderd. Zoals een vader, zoals een vader zich ontfermt over zijn kinderen, zo ontfermt zich de Heer over wie Hem vreest.”
Het is allemaal genade
Genade, liefde, vergeving, ontferming. Daar gaat het om. Om God die de wereld zo liefhad dat Hij Zijn eniggeboren Zoon Jezus Christus gegeven heeft, opdat eenieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. Eeuwig, zonder einde, altijd door. Zoals Jezus het zelf ook zegt: “Ik ben gekomen opdat zij leven hebben en overvloed.” En misschien denk je nu: overvloed? Als ik kijk naar het leven van Irene en ook van Kees. Lichamelijk ontbrak er nogal wat aan. Ja, ze kunnen getuigen van gebedsverhoringen, van wonderen zelfs, maar genezen van al hun kwalen, bevrijd van de dood, zoals Psalm honderddrie zegt… Nee, als het gaat om dit aardse leven, dan heb je gelijk. En toch, voor wie sterft met Jezus is de dood niet het einde, maar een deur. Het lichaam van Irene ligt hier. Ze zal straks begraven worden, maar haar geest, haar ziel, haar zijn, is bij de Heer. Daar waar geen pijn meer is, geen ziekte. En alle tranen van de ogen worden gewist. En daar mag ze leven in de tegenwoordigheid van God.
Leven na de geboorte
Hoe zal het daar zijn? Dat zeiden ze wel vaker tegen elkaar. “Kees, hoe zal het daar zijn?” We hebben daar zo onze voorstelling bij. Hoe zal het daar zijn? Ik moest denken aan een verhaaltje. Misschien heb je het wel eens gehoord. Over twee baby’s in de buik van hun moeder. De geboorte is aanstaande en de ene baby zegt tegen de andere baby: “Wat denk jij? Is er leven na de geboorte?” “Hmm,” zegt die andere baby, “nou, dat weet ik niet, hoor. Leven na de geboorte.” “Ja, het zou toch kunnen dat ons leven hier een voorbereidingstijd is op het leven wat hierna komt.” “Hmm, ja, hoe moet dat er daar uitzien, leven na de geboorte?” “Ja, ik weet niet, maar ik denk dat er meer ruimte is. En licht. Misschien gebruiken we onze benen dan wel om te lopen.” “Lopen?” zegt die andere. “We kunnen nog geen meter weg. We zitten vast aan de navelstreng. Waar moeten wij heen?” “Misschien hebben we die navelstreng ook wel niet nodig. Misschien gebruiken we onze mond wel om mee te eten en mee adem te halen.” “Hmm. Ik weet het niet, hoor.” “Ja, ik denk dat als we geboren worden, dat we dan bij moeder zullen zijn.” “Bij moeder? Geloof jij in moeder?” “Jij dan niet?” “Nou, ik heb moeder nog nooit gezien. En als er dan leven na de geboorte is, waarom is er dan nog nooit iemand teruggekomen?”
Moeder. Ja, ik geloof in moeder. En dat moeder ons draagt en dat we in haar leven en in haar bewegen. En als je stil bent, dan hoor je soms haar stem. Heel zachtjes. Dan vertelt ze hoeveel ze van je houdt. Ik geloof dat er een hemelse Vader is Die ons geschapen heeft, gemaakt, bedoeld, gewild, Die ons draagt. Paulus zegt: “In Hem leven wij en in Hem bewegen wij.” En dat als je stil bent, dat je Zijn stem hoort. En dat Hij je vertelt hoeveel Hij van je houdt. Ken je die stem? Ben je wel eens stil genoeg om naar die stem te luisteren?
Kies voor Jezus
Aankomend weekend is het Pasen. Dan staan we op Goede Vrijdag stil bij het lijden en het sterven van de Heere Jezus. Aan het kruis droeg Hij onze zonden, onze gebrokenheid, onze schuld. En daar blijft het niet bij. Op de derde dag stond Hij op uit het graf. Hij overwon de dood. De dood heeft niet het laatste woord. En dat is de hoop waar Irene uit leefde. En voor Irene is geloof nu aanschouwelijk geworden. Wat zij geloofde, mag zij nu zien. En wij, wij blijven nog even hier met herinneringen aan haar. Met gemis, maar ook met hoop. De hoop dat de dood niet het einde is, maar een doorgang, een deur naar het leven bij God, waar we elkaar weer zullen zien. Kies voor het leven. Kies voor Jezus. Hij geeft leven in overvloed. Amen.
In gesprek met Irene op 1 oktober 2025
Afscheid aan de grens van de eeuwigheid
@wimvanputten
Startpagina