Kind of knecht?
Hoe vind je de rust om bij God te zijn?
De beste keuze
Ik wil vandaag met jullie nadenken over een onderwerp waar we allemaal mee te maken hebben: hoe vind ik de rust om bij God te zijn?
We kennen allemaal het verhaal uit de Bijbel van twee vrouwen die vriendinnen zijn van Jezus, allebei op hun eigen manier de Heer dienend. Het is het verhaal van Martha en Maria, te vinden in Lucas hoofdstuk 10. Martha staat in de keuken, maakt het eten klaar en regelt het huishouden. Want Jezus komt eraan, en dan moet alles op orde zijn. Als Hij er eenmaal is, is ze nog steeds bezig. Haar zus Maria heeft een andere keuze gemaakt. Die zegt: het huishouden komt later wel, ik neem nu de tijd om bij Jezus te zijn.
Die laatste keuze is de beste. Dat ligt voor de hand. Bij Jezus zijn is belangrijker dan werken vóór Jezus. En toch — dit is iets waar we allemaal mee worstelen. Want we zijn soms zo druk met het werk voor Gods koninkrijk, met de kerk, met evangelisatie, met alles wat aan ons geloofsleven hangt, dat dit drukke doen de stille tijd bij God heeft verdrongen. Je verandert dan langzaamaan van een kind van God in een knecht van God. Iemand die voor Hem werkt, in plaats van bij Hem te zijn.
Van een kind naar een knecht van God.
Als ik terugdenk aan de tijd dat mijn kinderen nog klein waren: het was altijd fijn om met ze te spelen, samen druk bezig te zijn. Maar het mooiste was toch het moment vlak voor het slapengaan, als ze even bij je kwamen zitten. Die intimiteit tussen vader en kind, moeder en dochter — daar gaat het om. Dat zijn de stiltemomenten die je moet zoeken in je leven. Momenten die moeizaam te verkrijgen zijn, maar die allesbepalend zijn. Want het gaat in de eerste plaats om wie je bent, en niet om wat je doet.
Ik merk ook dat er iets mee kan sluipen als je bezig bent met de dingen van de kerk en het koninkrijk van God. Dan ga je de waardering van mensen zoeken. Je preekt, je schrijft, je bezoekt mensen — en dat gaat langzaam een waarde voor je krijgen. Ik hoor dat van veel mensen om me heen, en wie eerlijk is naar zichzelf, herkent het ook. Ik in ieder geval wel. Maar daar gaat het niet om. Niet de waardering van mensen, maar de liefde en de waardering van God voor jou — die is bepalend.
Hetzelfde geldt voor resultaten. In kerkelijke kringen wordt dat soms groot gemaakt: zoveel dopelingen, zoveel bekeerlingen, zoveel activiteiten. Fantastisch! Maar eren wij God daarmee? Of is dat werk uiteindelijk gericht op ons eigen belang — de grootte van de kerk, het succes van onze projecten? Dat zijn eerlijke vragen die we ons mogen stellen.
Want als God tot je zegt: “Kom even zitten, luister naar Mij” — dan is dat veel belangrijker dan alles wat wij willen en kunnen doen. Wij zijn van nature geneigd altijd bezig te zijn. Ik merk het aan mezelf. Voordat ik stil word en de Bijbel opensla, of de tijd neem voor gebed, komen er allerlei gedachten binnen: dit moet nog, dat moet nog, die moet ik bellen. Wat een drukte. En soms val ik in die valkuil, doe ik die dingen toch eerst — en heb ik er later spijt van. Dan denk ik: ik had eerst mijn tijd aan God moeten geven. Je kunt nog zoveel doen, maar als de verbinding met God er niet is, zal het geen goede vrucht voortbrengen.
Goede vrucht.
In Johannes 15 spreekt de Heer Jezus over de wijnstok en de ranken. Wil je vrucht dragen voor het koninkrijk van God, dan moet je als rank echt in die wijnstok geënt zijn. Ik bedoel daarmee niet dat je je gewone leven loslaat — je gaat naar je werk, zorgt voor je kinderen, hebt je verplichtingen. Maar die verbondenheid met God, het actief zoeken van de verbinding met Hem — zorg dat je die echt ervaart. Niet alleen dat je het weet, maar ook dat je het voelt en beleeft. Dan zal de vrucht van je werk en je leven groot zijn.
Juist voor leiders geldt: hoe groter je verantwoordelijkheid, hoe meer je de stilte moet opzoeken. Want er liggen tientallen mailtjes te wachten, er zijn verplichtingen in alle richtingen, en voor je het weet ben je zo bezig dat je geen gemeenschap meer hebt met God. Ik heb veel mensen een burn-out zien krijgen — voorgangers, leiders, mensen die zo bezig waren met hun bediening dat ze zichzelf voorbijliepen. Groter, meer, het gebouw, de financiën — totdat ze er doorheen waren. Niemand is daarmee gebaat. De gemeente niet, maar jijzelf en je gezin al helemaal niet.
Daarom is het zo belangrijk dat de stille tijd met God iets vanzelfsprekends wordt in je leven. Niet een verplicht vakje op je to-do-lijst: alle mensen afgevinkt die ik bij God moest brengen. Maar een oprechte gerichtheid op Jezus: “Heer, ik wil zoals ik met U vertrouwd ben, ook vandaag weer de dingen die op mijn hart liggen met U delen.” Dat is echte gemeenschap met God — geen administratie, maar aanwezigheid.
Zelfs God nam rust
God nam zelf ook rust. In de eerste boeken van de Bijbel staat dat Hij zes dagen gebruikte om het leven te scheppen, en op de zevende dag rustte Hij. Of God rust nodig heeft — ik weet het niet. Zijn almacht is onvoorstelbaar. Maar het staat er. En daarin zit een boodschap voor ons: neem de nodige tijd om tot rust te komen in de tegenwoordigheid van God.
Dat betekent ook: nee leren zeggen. Nee tegen alles wat zich aandient. De vijand is altijd bezig om Gods kinderen te beladen met verplichtingen. Dit moet nog, dat moet nog. Naarmate je meer verantwoordelijkheid draagt, des te harder klinkt die stem. Maar God roept ons op om een keuze te maken. Om te zeggen: “Nee, Heer — ik wil U in de eerste plaats zoeken.”
Iemand vertelde me deze week het volgende. Hij was in Brazilië, op weg naar de kerk. De dienst begon zo, en hij was al laat. Maar aan de overkant van de straat zag hij iemand lopen — en hij wist: die moet ik aanspreken. Je hebt dan twee keuzes. Je loopt door, want ‘de club’ zit te wachten. Of je luistert naar de Heilige Geest en steekt over. Hij stak over. Hij nam de tijd om die man bij Jezus te brengen — omdat hij gehoorzaam was aan de stem van God in zijn hart, die stem die belangrijker is dan alle verplichtingen op ons pad.
Daarom wil ik je uitnodigen en uitdagen om je rust met God te zoeken. Om alle drukte, alle ambities en alles wat op je weg komt, ondergeschikt te maken aan je gemeenschap met de Heer. Is dat makkelijk? Nee, helemaal niet. Ik kan uit ervaring zeggen dat er veel op je bureau kan liggen en dat verplichtingen — in kerk en familie — velerlei zijn. Maar ik zeg het nu ook gelijk weer even tegen mezelf, als een reminder: neem je tijd met God. Laat de gemeenschap met de Heer je prioriteit zijn, boven alles wat er ook op je weg komt.
@wimvanputten
Startpagina