From the river to the sea….. Israël will be free
Oude profetieën worden pijnlijk actueel in de hedendaagse samenleving.
Psalm 83 vers 4 eindigt met de indringende woorden: “Zodat zij geen volk meer zijn en aan de naam van Israël niet meer gedacht wordt.”
Wie zich verdiept in de eindtijd, stuit op een woud van verschillende visies. Ik las talloze boeken en hoorde vele predikers. Sommigen bevestigden elkaar, anderen spraken elkaar tegen. De meningen over de opname, over de positie van Israël en over de grote verdrukking lopen enorm uiteen. Gerespecteerde predikers verkondigen allerlei visies die geregeld loodrecht op elkaar staan.
De laatste tijd fascineert het volk Israël mij in het bijzonder. Ik was altijd verbonden aan christelijke gemeenten waarin men hier heel verschillend over dacht. In de ene gemeente bestond alleen het geestelijke Israël. Voor het Joodse volk zag men geen specifieke betekenis meer; het was een volk als alle andere geworden. Later raakte ik verbonden aan een gemeente met een diepe liefde voor Israël. Dat thema staat daar niet elke zondag centraal, maar de gemeente organiseert wel jaarlijks een Israël-zondag om bewust bij het volk stil te staan.
Onvoorstelbaar veranderd
Wat mij raakt, is de ongelooflijke vijandigheid tegen Israël die ook in onze eigen samenleving de kop opsteekt. Ik pas ervoor op om dit direct een geestelijke lading te geven. Ik ben geen Bijbelgeleerde en blijf op dit gebied voorzichtig. Wel stel ik vast dat het denken over Israël in Nederland onvoorstelbaar is veranderd.
Direct na de Tweede Wereldoorlog, na de verschrikkingen van de Holocaust waarin miljoenen Joden in de concentratiekampen hun wanhoop naar God uitschreeuwden, lag dat heel anders. In die jaren steunde Nederland het Joodse volk massaal. Er was diepe sympathie voor de Joden die vanuit alle windstreken een veilig heenkomen zochten in dat kleine gebied in het Midden-Oosten, het toenmalige Palestina.
Sympathie voor Israël
Hoewel ik de geschiedschrijving niet tot in detail ken, weet ik dat de stemming destijds helder was: zij verdienen deze veilige haven. Na zoveel leed hebben zij recht op een eigen plek. Organisaties, kranten en omroepen besteedden destijds veel tijd aan programma’s waarin de liefde voor het Joodse volk doorklonk. Dat kwam destijds wellicht voort uit een schuldgevoel, omdat Nederland de Joden liet wegvoeren zonder dat er een massaal protest opstond tegen de Duitse bezetter.
Tot in de jaren zeventig bleef die sympathie voor Israël in Nederland voelbaar. Ik herinner me nog goed hoe premier Joop den Uyl van de Partij van de Arbeid openlijk zijn sympathie voor het land uitsprak. Hij zocht contact met Golda Meir om haar en haar volk moed in te spreken tijdens de dreiging vanuit Egypte en Syrië tijdens de Jom Kipoeroorlog in 1973. Nu, decennia later, zien we door linkse, progressieve invloeden en krachten van buitenaf een enorme vijandigheid ontstaan.
Beestachtig
Op 7 oktober vond een beestachtige, barbaarse slachting plaats onder het Joodse volk. Het trof vooral jongeren, maar ook onschuldige kinderen en ouderen die niets met de strijd tegen Hamas en Hezbollah te maken hadden. De wreedheid was ongekend. Toch zag ik dat de Nederlandse politiek en de media hier maar heel kort aandacht voor hadden. Slechts een handvol individuen met een warm hart voor Israël bleef de verschrikkingen benoemen. De mainstreammedia stapten er snel overheen.
Menselijk schild
Toen de bombardementen van Israël op Hamas in Gaza begonnen, kantelde de publieke opinie volledig. Premier Netanyahu kondigde aan dat hij Hamas zou uitroeien. Die terreurorganisatie verschuilt zich ondertussen op slinkse wijze met lanceerinstallaties onder kinderdagverblijven, ziekenhuizen en scholen. Zij gebruiken de inwoners van Gaza als menselijk schild.
Vervolgens keerde de wereld zich massaal tegen Israël. Men vond de impact van de militaire acties in Gaza zo groot, dat dit alle voorafgaande gruwelen overschaduwde. Het feit dat Hamas dag en nacht raketten op Israël afvuurt, raakte op de achtergrond. Die omslag in de publieke mentaliteit doet sterk denken aan de woorden uit de psalm: “Zij beramen listig een heimelijke aanslag tegen uw volk en beraadslagen tegen uw beschermelingen. Kom, zeiden ze, laten wij hen uitroeien, zodat zij geen volk meer zijn en aan de naam van Israël niet meer gedacht wordt.”
Dat is de bittere lading achter de leus ‘from the river to the sea’. Dat is het linkse jargon dat activisten gebruiken, die zelfs het optreden van een zangeres als Lenny Kuhr verstoren vanwege haar band met Israël. Gisteren legde zij op televisie uit dat het antisemitisme zulke vormen aanneemt dat zij zich in Nederland niet meer veilig voelt. Joodse scholen en instellingen hebben beveiliging nodig vanwege de voortdurende dreiging uit hoeken die er enkel op uit zijn om Nederlanders van Joodse afkomst te intimideren.
Psalm 83
Daarom dacht ik aan Psalm 83. De oproep om hen uit te roeien, zien we vandaag de dag concreet worden. Niet alleen in Israël, maar evengoed in Nederland. Ik hoop dat het nooit zover komt, maar er dreigt een tijd waarin Joden in ons land niet meer welkom zijn.
Deze omslag hangt samen met de verandering van onze samenleving. Groepen uit Arabische gebieden met een diepe vijandigheid jegens Israël spelen hierin een rol. De linkse politiek speelde hier direct op in door mensen met een islamitische achtergrond op verkiesbare plaatsen te zetten. De vijandigheid drong daardoor diep door tot in de Tweede Kamer. Nederlandse media, van NRC tot de Volkskrant, nemen het consequent op voor de inwoners van Gaza, terwijl zij uiterst kritisch en kil tegenover het Joodse volk staan.
Het leidt tot de trieste conclusie dat men de naam van Israël het liefst wil uitwissen. Dat is het diepste verlangen van velen: het volk letterlijk in de zee drijven zodat ze verdrinken, omdat men vindt dat ze geen recht hebben op hun bestaan.
Mijn diepste wens
Als theologische invulling geloof ik dat de God van Abraham, Izak en Jakob zijn hand op dit volk houdt. De materie is ingewikkeld en ik kan het niet allemaal precies duiden. Ik weet dat er één weg tot God is, en dat is door Jezus Christus. De apostel Paulus schrijft in de Romeinenbrief over zijn grote verlangen dat zijn volksgenoten die weg van Christus leren kennen. Dat blijft ook mijn gebed. Tegelijkertijd blijft God een God van trouw, die zijn hand op de nakomelingen van Abraham heeft gelegd.
Ik hoop dat God het volk beschermt tegen de vijandigheid die hen omringt. Mijn diepste wens is dat zij Jezus leren kennen als hun Verlosser, die ook voor hen stierf. Dat er niet alleen vrede in dit gebied van de wereld komt, maar dat zowel Jood als Arabier vrede zullen vinden in Hem. Hoewel velen dat nu nog niet zien, hoop ik dat hun ogen opengaan en zij allen hun Redder zullen aanschouwen.
@wimvanputten
Startpagina