De Heer is mijn herder, mij ontbreekt niets.
Zomaar wat gedachten na het lezen van Psalm 23 vanmorgen.
De diepe betekenis van rusten aan Gods stille wateren.
De Heer is mijn herder. Dat wil zeggen dat Hij ons vooropgaat. En dat vooropgaan betekent dat wij Hem ook écht voorop moeten laten gaan. Niet zelf vooruitlopen, want dan word je gecorrigeerd. Het is een leerproces om de Heer te volgen; om vanuit gehoorzaamheid en discipline dicht achter Hem aan te sluiten. Dat betekent ook dat het ons aan niets ontbreekt, omdat de Heer ons op die weg naar de grazige weiden voorgaat.
De herdersstem
In Johannes 10 lezen we dat de herder zijn schapen komt halen. Hij haalt ze uit de schaapskooi voordat hij het gras opzoekt. Er staat dat wanneer hij zijn eigen schapen naar buiten heeft geleid, hij voor hen uitgaat. De schapen volgen hem, omdat ze zijn stem kennen. Het is daarom van levensbelang dat wij de stem van de Herder herkennen, en niet achter de stem van een vreemde aan lopen.
Er wordt tegenwoordig zoveel geroepen en geschreeuwd, zoveel gezegd en geschreven. Maar verstaan wij de diepste klank van de herdersstem nog? Willen we eigenlijk wel naar die stem luisteren? Durven we onze oren te sluiten voor de enorme hoeveelheid informatie die dagelijks op ons afkomt? Kunnen we het onderscheid nog maken? Daarom blijft het onze voortdurende opdracht: leren om de stem van de Herder te herkennen tussen alle andere geluiden door, en de innerlijke stem die de Heilige Geest in ons hart spreekt, ook daadwerkelijk te gehoorzamen.
Dat betekent ook, zoals in vers 8 van Johannes 10 staat, dat we ons ontworsteld weten aan dieven en rovers. Dieven en rovers kunnen in de nacht inbreken, wanneer je kwetsbaar bent en slaapt. Maar ze kunnen ook overdag toeslaan, als je over een bergpas trekt. Ze proberen vooral de achterste schapen te roven, zeker als die zich hebben losgemaakt van de kudde. De achterblijvers zijn kwetsbaar. Niet alleen voor rovers, maar ook voor wilde dieren en – zoals de Bijbel het noemt – de boze geesten in de hemelse gewesten. Die willen je absoluut grijpen wanneer je er alleen voor staat en kwetsbaar bent.
Grazigeweide-moment
Maar als je dicht bij de Heer blijft, zul je ervaren hoe Hij je beschermt. Dat betekent niet dat je gegarandeerd van elke ziekte of kwaal bespaard blijft. Het betekent wel dat Hij altijd de olie heeft om te zalven, om te genezen en om iedere wond te herstellen. Hij leidt ons niet zomaar van weide naar weide, maar leidt ons juist over de paden die dáárnaartoe voeren. Dat zijn soms smalle, gevaarlijke bergpassen. Plaatsen waar het gevaar loert: een diepe afgrond of een rotsblok op de weg. De Heer wil ons juist daar leiden en ons bij de kudde houden, zodat we niet afdwalen. Die weg, die hoge en gevaarlijke pas, moeten we samengaan. Zorg dat je niet achterblijft. Hij houdt scherp in de gaten of wij Hem volgen en niet van de kudde afdwalen.
Hij wil dat we als kudde bij elkaar blijven om deze smalle pas te trotseren, zodat we die grazige weide kunnen bereiken. En daar mogen we dan gaan liggen. Dat is een typisch ‘Lazarus-moment’: denk aan Jezus die in Bethanië op bezoek is bij Marta, Maria en Lazarus, waarbij Lazarus gezellig bij Jezus aanligt (Joh. 12:2). Dat is nou zo’n grazigeweide-moment.
Stille wateren
Vervolgens leidt Hij ons zachtjes naar het water. Dat kunnen diepe wateren zijn, stille wateren. En stille wateren hebben diepe gronden. Dat betekent niet alleen dat je drinkt tegen de dorst, maar ook dat je nadenkt over je huidige situatie. Je laat je verkwikken door de tegenwoordigheid van God en de Heilige Geest, en van daaruit ervaar je hoe God tot je wil spreken. Diepe gronden en stille wateren betekenen ook dat er diep in je hart overwegingen zijn die gecorrigeerd moeten worden. Diep in je hart zitten soms gedachten die je moet opruimen, zowel in relatie tot anderen als over jezelf.
Het is de bedoeling dat je je zelfbeeld laat corrigeren door de Heilige Geest. Als je bij het water staat, zie je daarin je eigen spiegelbeeld. Dan kun je twee dingen doen. Je kunt zeggen: “Wat ben ik toch geweldig”, en jezelf gaan oppoetsen. Of je kunt zeggen: “Hier staat een nederig, liefdevol kind van God, dat zich mag laven aan het water dat God geeft.” Er staat immers ook: Hij verkwikt mijn ziel. Maar op welke manier doet Hij dat?
Gods heerlijkheid
Het verkwikken van onze ziel gebeurt in de eerste plaats doordat we een zuiver beeld van God hebben. Op het moment dat je naar beneden kijkt, in dat stille water, zie je namelijk niet alleen jezelf, maar ook de hemel. Je ziet het blauw van de lucht, en dat doet je denken aan de hemelse heerlijkheid. Wanneer wij ons laten verkwikken, gebeurt dat dus allereerst doordat we Gods heerlijkheid in het vizier krijgen.
Door die heerlijkheid van God te zien, mogen we ons gesterkt weten in ons hart: Hij is er altijd. Die lucht is er altijd, het blauw is er altijd. Soms hangt er een wolk voor, maar zeker in het Midden-Oosten was die strakke, blauwe lucht er bijna altijd. Een lucht waarin je de tegenwoordigheid van God weerspiegeld zag in het verkwikkende water. Dat leidt tot dankbaarheid. De tastbare aanwezigheid van God in je leven leidt tot een grote, diepe dankbaarheid.
Vertrouwde Vader
Net zoals de diepte van het stille water, zo mag er ook een diepte van dankbaarheid zijn. Dankbaarheid voor alles wat God in je leven heeft gedaan en nog steeds doet. Want zo leidt Hij ons, zoals de psalm zegt: Hij leidt mij in het spoor van de gerechtigheid, omwille van Zijn naam. Die naam van God is heilig. Zo heilig, dat de Joden hem niet eens uitspreken. En toch weten we dat God in de eerste plaats een vertrouwde Vader is.
Wij hoeven niet van een afstand naar Hem te kijken, want Hij kijkt ook niet van een afstand naar ons. Wat wel een rol speelt, is gerechtigheid. Dat betekent dat alles in balans is: gezuiverd, rechtgezet, vrijgesproken en losgemaakt. Je bent een vrij mens die zich afhankelijk weet van God, maar die tegelijkertijd zijn eigen verantwoordelijkheid draagt. Gerechtigheid betekent ook vrijspraak: bevrijd van alles wat je belast, om te kunnen doen wat God van je vraagt.
Zo mag je als mens een voorbeeld zijn voor de ander en leven tot eer van God de Vader. Uit dankbaarheid aan Jezus Christus, die voor ons de Verlosser is geworden. We mogen Hem danken voor al Zijn verlossende, bevrijdende en genezende werk in ons leven, geleid door de Heilige Geest. De Heilige Geest die ons dagelijks de weg wijzen wil, net zoals de Heer ons leidt, zoals in deze psalm zo mooi wordt verwoord.
Hij is het die ons vandaag, op deze specifieke dag, wil leiden door Zijn Geest. Misschien bevind je je nu op een zwaar bergpad, onderweg naar een nieuwe weide. Misschien lig je juist in de weide om tot rust te komen, te grazen en in je op te nemen wat God je aanreikt. Of misschien lig je wel te drinken bij een bron, dat stille water waar de Heilige Geest je wil verkwikken. Hoe dan ook mogen we vandaag weten: de Heer is mijn herder, mij ontbreekt niets.
@wimvanputten
Startpagina