Genezing: een zoektocht naar herstel
Leren leven met onzekerheid en de vrede die daaruit kan voortkomen.
Rust in onzekerheid
Vandaag wil ik nadenken over een onderwerp dat me na aan het hart ligt: genezing. Maar om eerlijk te zijn, kunnen we het niet over genezing hebben zonder het ook over niet-genezing te hebben. Hoe pijnlijk dat ook is, het gebeurt. Zelfs als er torenhoge verwachtingen zijn en we vol verlangen uitkijken naar een wonder, blijft het soms uit.
Mijn achtergrond
Ik ben opgegroeid in een wereld waarin de boodschap van genezing door gebed niet bepaald centraal stond. Mijn jeugd bracht ik door in een traditionele kerk, waar dit onderwerp simpelweg geen hoofdthema was. Dat wil niet zeggen dat er nooit voor zieken werd gebeden – dat gebeurde natuurlijk wel. Af en toe hoorde je wel eens van een gebedsverhoring. Als jonge jongen en tiener hield ziekte me niet echt bezig, wat ook logisch is. Je denkt niet na over wat je allemaal zou kunnen overkomen.
Later, toen ik tot bekering kwam en mijn leven aan de Heer Jezus gaf, kwam geloofs-genezing steeds meer in beeld. Ik geloofde dat alles mogelijk was. Ik las de boeken van bekende evangelisten zoals T.L. Osborn, Oral Roberts en Morris Cerullo en ik ging naar veel van hun campagnes. Ik geloofde het, ik predikte het, en die overtuiging heb ik nog steeds.
De keerzijde van het wonder
Het pijnlijke is dat we vaak alleen maar de spectaculaire genezingen aanhalen als geweldige wonderen van God. Maar de andere kant van de medaille is dat ontzettend veel mensen teleurgesteld, en soms met een gebroken hart, weer naar huis zijn gegaan.
Ik heb bij de campagnes die ik heb bezocht – denk aan Ben Hoekendijk, Johan Maasbach, Schambach, Oral Roberts, Morris Cerullo – zeker wonderen zien gebeuren. Ik weet nog dat we op vakantie in Engeland waren en naar een campagne van Hans Kornstra gingen, de vader van Martin Kornstra. Hans was een van mijn favoriete predikers. Hij had een krachtige boodschap en wist het hart van mensen te raken. Zelf had hij ook een geweldige genezingsbediening. In Birmingham zagen we hoe God op een bijzondere manier een MS-patiënt genas.
Later haalde dit verhaal zelfs de kranten als de Daily Mirror en de Daily Express. Die vrouw was met haar rolstoel naar The Bingley Hall gegaan, een grote hal, en ze ging ook met haar rolstoel weer naar huis, omdat er geen genezing had plaatsgevonden na het gebed. Ik las in de krant, en hoorde het later van Hans Koornstra in een prediking, dat ze veertig mijl later stopte bij een fish and chips-zaakje. Terwijl haar man de bestelling ging ophalen, voelde zij in de auto opeens de kracht van God door haar heen stromen. Ze genas! Dat was een wonder dat de landelijke pers haalde.
Persoonlijke ervaring met teleurstelling
Ook ik heb vaak de verwachting gehad dat genezing zou plaatsvinden. Een van de eerste keren was met mijn vrouw, die altijd al erg slechte ogen heeft gehad. Ze verlangde zó naar genezing en ging met dat verlangen naar de voorganger van onze eerste gemeente. We waren nog jong, vol geloof en verwachting.
Ik weet nog dat ze tegen me zei: “Wim, ik wist het zeker. Ik geloofde het zo vurig. Ik dacht: als ik na het gebed mijn ogen open, kan ik weer goed zien.” Helaas, dat is niet gebeurd. Ze heeft nog steeds slechte ogen en al onze gebeden en verlangens zijn op dit punt niet verhoord. En toch hebben we gaandeweg geleerd om te vertrouwen dat de dingen soms anders lopen en dat God ook daarin Zijn hand heeft. Het is niet dat Hij niet wil dat we genezen, maar het leven is soms nu eenmaal gebroken en niet altijd vol wonderen.
Pijnlijke gevolgen van verkeerd geloof
Helaas kunnen verkeerde ideeën over geloof en genezing tot pijnlijke situaties leiden. In onze eerste gemeente was er een jonge vrouw die net tot bekering was gekomen en zó vurig in genezing geloofde dat ze, toen ze ernstig ziek werd, medicijnen weigerde. Ze dacht dat ze daarmee haar geloof zou ondermijnen en God zou verhinderen om een wonder te doen. Ze overleed, nog maar net getrouwd. Wat een domper, wat een verdriet.
Er zijn veel prachtige dingen gebeurd, wonderen die ik met eigen ogen heb gezien. Maar tegelijkertijd zag ik ook veel verkramping. Mensen die uiteindelijk niet genazen, kregen soms stilletjes het verwijt: “Heb je wel genoeg gebeden? Heb je het écht van de Heer verwacht, of was het toch meer je gevoel?” Als zieke kun je daar natuurlijk niets mee. Je verlangt alleen maar naar beterschap en herstel.
Een evenwichtige benadering
Ik heb er dan ook veel moeite mee als mensen elkaar op deze manier niet-pastoraal benaderen. Ik zie in de Bijbel dat er soms wonderen gebeuren, maar ook dat Paulus aangeeft dat hij iemand ziek achterliet. Ik heb geleerd dat de grootste kracht, zelfs toen ik zelf ernstig ziek was, zit in het feit dat we bleven vertrouwen en geloven in genezing, ongeacht hoe God het zou doen – of het nu door een wonder was of door medisch ingrijpen. Die gedachte gaf ons rust. Stress en kramp zijn van de boze en maken een situatie alleen maar complexer.
Rust in Gods vrede
Dagelijks hebben we gebeden, en nu mijn vrouw ziek is, doen we dat nog steeds samen. Wat we ervaren, is dat de grootste genezing in de eerste plaats rust in je ziel is, en bovenal de wetenschap: ik ben het eigendom van de Heer. Dat brengt een klimaat van vrede, een stukje van Zijn Koninkrijk.
Is dat dan berusting? Misschien wel, maar niet in de zin van passieve berusting. Het is geen “we zien het niet gebeuren, dus we geven het op.” Integendeel, we blijven ernaar uitreiken en vertrouwen erop dat God Zijn werk zal doen. Door bestraling en chemo ben ik twee keer van kanker genezen en ik kan alleen maar zeggen: ik leef nog omdat de Heer Zijn hand heeft gehad in het werk van de artsen.
Ontspannenheid versus religieuze stress
Zo leven wij in ontspannenheid. Ik heb gemerkt dat stress een van de grootste vijanden is, zeker religieuze stress. Van dat “je moet dit en je moet dat”, “je moet naar die dienst”, “je moet je laten bevrijden”, “er komt weer een grote profeet uit Amerika met een genezingsbediening.” Ik word er doodmoe van, ik heb er niets aan.
De diepste genezing vind ik in rust en vrede, in de tegenwoordigheid van God, in de intimiteit met Hem. Het is een beetje mijn lijfspreuk geworden, wat Paulus ook zegt: “Of ik nu leef of sterf, ik ben van de Heer.” Hij maakt geen drama van de dingen die in zijn leven gebeuren, maar weet dat hij het eigendom van Christus is. Daarom is er geen plaats voor stress, grootspraak of het opkloppen van verhalen, terwijl de uitkomst uiteindelijk anders is. Laten we daar alsjeblieft eerlijk in zijn en er ver van wegblijven.
Ik moet denken aan Martin Koornstra, die ik enorm respecteer. Na een grote genezing die in Urk zou zijn gebeurd, moest hij later toegeven: “Ik ben wat voorbarig geweest. Het bleek toch niet zo te zijn als ik aanvankelijk heb verkondigd.”
Rust in Gods vrede
Daarom wil ik afsluiten met de tekst uit Filippenzen 4: “Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles door bidden en smeken met dankzegging bekend worden bij God.” Dat is ook mijn geloof. Met dankzegging leg ik alles bij de Heer neer. Ik weet dat Zijn hand op ons leven is en daar ervaar ik Zijn vrede in.
In Jezus’ naam ben ik hier heel dankbaar voor. Met deze gedachte wil ik je zegenen.
Bekijk hier de video over dit onderwerp
@wimvanputten