“Van mij hoeft het niet meer”
Over teleurstellingen en vergeving
Mijn ouders kwamen niet meer in de kerk
Op deze zonnige dag wil ik stilstaan bij een uitspraak die we allemaal wel kennen: “Voor mij hoeft het niet meer.” Die gedachte kwam bij me op door een gesprek dat ik onlangs had. Ik sprak met een man van een jaar of veertig die kortgeleden zijn moeder had verloren. Er was een trieste leegte ontstaan in zijn leven. Ja, zei hij, het was eigenlijk beter zo voor zijn moeder, dat wist hij ook wel.
Zo kwamen we te spreken over geloof. “Was je moeder een gelovige vrouw?” vroeg ik. “Ja,” antwoordde hij, “ze geloofde echt in God. Ze heeft het nu beter dan toen ze hier op aarde was.” Ik antwoordde daarop: “Dan is er vast wel een afscheidsdienst of mis geweest?”. “Nee,” zei hij, “geen mis, want mijn ouders kwamen niet meer in de kerk.”
En toen vertelde hij zijn verhaal, een verhaal van veertig jaar geleden. Toen hij geboren werd, was zijn vader vrachtwagenchauffeur. Die was zes dagen per week onderweg, vaak in het buitenland. Als hij dan eindelijk thuiskwam, wilde hij de tijd die hij had met zijn gezin doorbrengen en niet in de kerk zitten. De pastoor eiste echter dat hij er wel zou zijn. Omdat zijn vader weigerde, mocht hij niet gedoopt worden.
Vanaf dat moment zijn zijn ouders nooit meer in de kerk geweest. Puur en alleen omdat zijn vader die ene vrije dag niet in de kerk wilde doorbrengen. “In de kerk moet toch altijd ruimte zijn, zeker voor kinderen?” vroeg hij. Ik kon hem daarin alleen maar gelijk geven. Natuurlijk is er in de kerk, in het lichaam van Jezus, altijd ruimte. Of zoals hij het zo mooi verwoordde: “In het huis van God is toch altijd plaats.”
Teleurstellingen in allerlei vormen
Ons gesprek ging verder over teleurstellingen, en hoe pijnlijk het is als die juist in een kerk plaatsvinden. In kerken gebeuren natuurlijk heel veel mooie dingen. Laten we daar vooral mee beginnen. We zorgen voor elkaar, we zoeken elkaar op en we moedigen elkaar aan.
Maar er gebeuren helaas ook verdrietige dingen. Mensen worden gekwetst door wat er tegen ze wordt gezegd, omdat ze anders zijn of een afwijkende mening hebben. Of zoals dit echtpaar: ze werden diep gekwetst toen hun kind niet gedoopt mocht worden. Ze voelden zich buitengesloten en afgewezen.
Buitengesloten
Soms voel je je ook buitengesloten omdat er kliekjes zijn waar je gewoon niet tussenkomt. Je staat in je eentje in het kerkgebouw, terwijl vrienden en bekenden elkaar opzoeken. Niemand knoopt een gesprek met je aan. Als zulke verdrietige situaties zich voordoen, is het niet zo gek dat mensen teleurgesteld raken.
Je verwacht een warm, hartelijk gezin waar iedereen welkom is en waar liefde heerst. En dan blijkt dat toch behoorlijk tegen te vallen. Zelfs in de allerbeste families gebeuren wel eens dingen die je niet verwacht.
Het gevaar van teleurstelling
Ik zie vaak dat mensen in zulke situaties besluiten thuis te blijven. Ze zeggen dan: “Laat maar. Ik heb er geen zin meer in, voor mij hoeft het absoluut niet meer. Ik ben het helemaal zat.”
Toch is dat niet Gods wil. Het is juist Gods wil dat we met elkaar omgaan, elkaar in liefde in de kerk opzoeken en naar elkaar omzien.
Een andere houding aannemen
Ik heb geleerd dat je juist door teleurstellingen en crisissituaties sterker kunt worden. Psychologen zijn het erover eens, en het staat ook in de Bijbel: mensen die leren vergeven, maken een bewuste keuze in hun hart en in hun leven. Ze zeggen: “Ik laat me hierdoor niet regeren. Deze teleurstelling wordt niet de baas over mijn leven.”
Wanneer je in zo’n situatie terechtkomt en kiest voor liefde, kies je voor vergeving. Dat is de sleutel die God ons aanreikt om door teleurstellingen heen te komen en overeind te blijven.
Ik weet nog goed dat ik ’s ochtends vroeg, misschien wel om vijf uur, voor het raam stond en zei: “Heer, ik vergeef.” En ik noemde de namen van een paar mensen die in de loop van mijn leven een negatieve stempel hadden gedrukt. Ik wilde niet door teleurstelling beheerst worden. Ik heb geleerd om die mensen te vergeven, voor ze te bidden en ze te zegenen. Ik heb gemerkt dat mijn ziel ervan genas.
De weg vooruit
Ik las een prachtige tekst in Jesaja 58 vers 11: “Dan zal de Heer u steeds blijven leiden in verschroeide oorden, uw honger stillen en uw kracht versterken. En u zult als een rijk besproeide tuin zijn, als een bron die nooit teleurstelt als men om water komt.”
Misschien ben jij teleurgesteld door anderen. Zorg er dan voor dat je zelf niemand teleurstelt. Deel het water uit de bron, het Woord van God, de liefde van Jezus en de genade van God met de mensen om je heen.
Een verandering is altijd mogelijk. Laat je leven dus niet beheersen door teleurstellingen, maar houd altijd hoop. Dat is in mijn eigen leven gebeurd, en ik geloof dat dit ook geldt voor miljoenen andere mensen die hebben geleerd om met teleurstellingen om te gaan en toch door te kunnen.
Bekijk hier de video over dit onderwerp
@wimvanputten