Een persoonlijke reflectie op Psalm 63
Deel 1
Gods liefde overtreft het leven zelf
Geliefde psalm
Psalm 63 hoort absoluut bij mijn meest geliefde psalmen. Het mooie is dat deze psalm in verschillende gedaantes bestaat: je kunt hem rustig lezen in de Bijbel, als een gedicht of een verhaal, maar hij wordt ook al eeuwenlang gezongen in de berijmde kerkversie. Persoonlijk vind ik de uitvoering van Second Chapter of Acts het allermooist, met name de versie gezongen door Matthew Ward. Hij zingt: “my soul, search for Thee” en gebruikt de krachtige woorden “my flesh yearns for Thee”. Yearns – een woord dat ‘hunkeren’ betekent, zo’n diep verlangen naar de gemeenschap met God.
Een dor en dorstig land
In deze psalm wordt gesproken over een land dat dor en dorstig is, zonder een druppel water. Hoe zouden we dat beeld kunnen vertalen naar onze innerlijke gevoelens en het verlangen naar God?
Over het algemeen is mijn leven vreugdevol en blij. Maar elk mens kent periodes waarin die blijdschap even naar de achtergrond verdwijnt. Soms is de oorzaak heel eenvoudig: situaties die verdriet in je leven brengen, bijvoorbeeld door ziekte. Dat geldt al voor mijzelf of mijn vrouw, maar het is nog erger als een van je kinderen of, zeker, je kleinkinderen ernstig ziek is. Zo’n tijd van verdriet is voor mij echt een ‘dor land’. Natuurlijk is er altijd de troost en de verfrissing van de Heilige Geest. Maar toch voel je de pijn, zeker als er iets met je geliefden gebeurt waarop je geen invloed hebt, behalve bidden, hopen en verwachten.
Daarnaast ervaart elke christen weleens geestelijke droogte. Je voelt dan: ik moet terug naar de Bron, mijn leven weer volledig toewijden aan God. Dat is niet altijd een bewust proces van vervreemding van de Heer. Het gebeurt vaak door de drukte van het leven, waardoor je niet toekomt aan bidden of even vergeet de Bijbel te lezen. Voor je het weet is je hart te veel bezig met de dingen van alledag en de zichtbare wereld, terwijl de Heer ons juist uitnodigt om heel dicht bij Hem te blijven, ook als het spitsuur is en allerlei zaken op je afkomen.
Een dorstig land zonder water – jazeker, ik ken dat ook in mijn leven. Maar toch blijft mijn verlangen, net als in Psalm 63: mijn hart hunkert naar U toe, zodat ik dicht bij de Heer kan zijn en Zijn aanwezigheid mag ervaren.
Mijn woestijnperiode
David schreef deze psalm toen hij in de woestijn was. Ook ik ken een fase in mijn leven die ik een ‘woestijnperiode’ noem. Dit had te maken met een situatie waarin ik en een aantal andere leiders in onze gemeente terechtkwamen. Er waren allerlei zorgen en problemen binnen het leiderschap, waar we helaas geen oplossing voor konden vinden.
Naast de zorgen in mijn familie door de ziekte van een van onze kleinkinderen (die gelukkig weer volledig hersteld is), was dit de meest verdrietige periode in mijn leven. Die kerkelijke fase was zó moeilijk dat ik een hele tijd ook de behoefte miste om me met de dingen van God bezig te houden. Maar gelukkig is onze God trouw. Hij heeft me weer opgezocht, en het verlangen om met Hem te leven en Hem te dienen laaide opnieuw op. Uiteindelijk hebben we ons aangesloten bij een hele fijne gemeente, waar we liefdevol en met veel steun zijn ontvangen.
Het heiligdom van God betreden
Een van de meest cruciale momenten in mijn leven is natuurlijk mijn bekering. Ik kwam uit een traditioneel geloof, waarin ik wel gelóófde wat de Bijbel zei, maar het nog niet erváárde. Dat gebeurde toen ik nog jong was en tot bekering kwam.
Een van de daaropvolgende hoogtepunten was het ontvangen van de vervulling met de Heilige Geest. Door gebed en geloof kreeg ik deze vervulling, en daarmee ook de gaven van de Geest. Het spreken in tongen is daar een van, iets wat ik tot op de dag van vandaag als een grote zegen ervaar. Daarnaast ben ik ook als jonge twintiger gedoopt door onderdompeling, wat een zegenrijk moment was. Daarbij ontving ik een profetie over mijn toekomst: dat de Heer mij zou gebruiken in Zijn koninkrijk. Dit heb ik tot op heden mogen ervaren. Dus te midden van fases van schijnbare dorheid, zijn er gelukkig ook ‘bronmomenten’ waarop je kunt drinken bij de Bron en Gods zegeningen kunt tellen.
De aard van de dorst naar God
De psalm spreekt over: “Mijn ziel dorst naar U, mijn lichaam verlangt naar U.” Wat is nu precies de aard van deze dorst naar God? Is ze geestelijk, of eerder existentieel noodzakelijk?
Ik geloof dat beide waar zijn. Enerzijds is het menselijk hart altijd op zoek naar de Bron van het leven. De meesten hebben die Bron nog niet in God gevonden, omdat ze denken dat Hij niet bestaat of een verkeerd godsbeeld hebben. Vooral in bepaalde kringen wordt God eerder als een dreiging dan als een zegen gezien.
Maar als je het leven in de Here Jezus Christus hebt leren kennen, dan weet je dat er geen andere weg is dan je geestelijk te laven aan Zijn liefde. Dat is mijn ervaring, en daarom is mijn dorst naar God – “mijn ziel dorst naar U” – een dagelijks verlangen om gewoon Zijn aanwezigheid te ervaren. En natuurlijk is het ook existentieel. Elk mens worstelt met het geven van richting aan zijn leven, het maken van keuzes. Het is heel logisch om God daar existentieel bij te betrekken. Vandaar dat ik het van groot belang acht om God in mijn dagelijks leven te betrekken bij mijn gezin, mijn huwelijk en alle andere zaken waar je mee te maken krijgt.
@Wim van Putten