Mag God nog op je inspreken?
Heiliging is een levenslang proces van vallen en opstaan.
Ik gaf hem een compliment
Ik droomde eens over een kennis die druk bezig was met het opknappen van een huis. Bijna alles zag er tiptop uit, klaar om zo in te trekken. Hij was alleen nog bezig met de laatste loodjes: de vloer. Of het nu laminaat of PVC was, dat ben ik even kwijt, maar het was een pittige klus omdat de ondergrond nogal hobbelig was. Na een hoop gezwoeg lag het er eindelijk in, maar op één plekje bleef de vloer toch wat golven. Eigenlijk logisch, want die oude vloer eronder lag zo scheef als wat; daar kon hij natuurlijk weinig aan veranderen.
Ik gaf hem een compliment over hoe prachtig het was geworden, maar ik kon het niet laten om even te wijzen op die ene oneffenheid – ook al wist ik dat hij er part noch deel aan had. Op dat moment zag ik een traan in zijn ooghoek verschijnen. Ondanks dat de oorzaak overduidelijk bij het oude huis lag, voelde mijn opmerking voor hem als een directe aanval op zijn vakmanschap. Het raakte hem recht in het hart.
Kritiek incasseren
Laten we eerlijk zijn: kritiek incasseren is lastig. Toch hoeft het echt niet altijd negatief te zijn. Kijk, als je iemand alleen maar de grond in boort, is dat natuurlijk destructief. Maar wanneer je feedback geeft om diegene juist een zetje in de rug te geven, is het goud waard. In de tijd dat ik nog werkte, voor mijn pensioen, hield ik regelmatig functioneringsgesprekken waarbij dit precies de insteek was. Op het formulier moesten we standaard twee ‘groeipunten’ invullen. Niet iedereen zat daarop te wachten en sommige gesprekken verliepen dan ook stroef. Overigens zat ik zelf ook weleens aan de andere kant van de tafel bij mijn directeur, en dat waren bepaald geen gezellige onderonsjes. Ook mijn werk werd onder het vergrootglas gelegd, dus ik weet dondersgoed hoe dat voelt.
Leren omgaan met feedback blijft een uitdaging. Je denkt dat je het prima voor elkaar hebt, maar dan blijkt er toch nog wat aan de knoppen gedraaid te moeten worden. Mijn leidinggevende zei altijd: “Kritiek is gratis advies. Of het nu positief of negatief is, het gaat erom wat jij ermee doet.”
Geen vage kreten
Zo wil de Heilige Geest ook tot ons spreken. Dat zijn geen vage kreten, maar woorden die er echt toe doen. Ze zijn er altijd op gericht om ons op te bouwen. Soms moet er even flink gesnoeid worden. Dan laat Hij helder weten dat bepaalde gewoontes simpelweg niet meer passen bij wie we nu zijn in Hem. God wil dat we meer op Jezus gaan lijken; Hij is immers ons ijkpunt. We zijn geroepen om te groeien in geloof, liefde en overgave – eigenschappen die Jezus door en door kende.
In Romeinen 8:29 staat dat God ons heeft bestemd om het evenbeeld van Zijn Zoon te worden. In het Grieks betekent dat woord letterlijk een ‘afspiegeling’. We moeten dus op Christus gaan lijken. Dat is nogal een roeping en, eerlijk is eerlijk, een behoorlijk pittige opdracht. Dit betekent overigens niet dat je ineens heel krampachtig of wettisch moet gaan leven. Een heilig leven is niet synoniem aan vroom in een hoekje met je Bijbel zitten. Het betekent wel dat je de ballast overboord gooit die je belemmert om dat doel te bereiken.
Geef niet op
Voor mij persoonlijk betekent dit dat de Heilige Geest me regelmatig een spiegel voorhoudt. “Dat had je wel even anders kunnen aanpakken,” of: “Waarom maak je je hier druk om? Dat is nergens voor nodig.” Maar ook: “Zet die extra stap voor die ander, geef niet op. Vertrouw erop dat Ik Mijn werk in hem of haar afmaak.” En zelfs: “Haak niet af als je weer eens een snauw krijgt. Ik ben aan het werk,” zegt God, “dus blijf jij ook je best doen om die ander te helpen.”
In ons leven zijn er altijd wel plekken waar het bordje ‘Werk in uitvoering’ staat. Dat geldt niet alleen voor beginners; het is een proces van een leven lang, met de Heilige Geest als onze leraar. Dat kan tranen kosten. Tranen van frustratie omdat het weer eens niet lukt of omdat je voor de zoveelste keer in dezelfde valkuil stapt. Maar er is perspectief: je zult uiteindelijk overwinnen en de strijd winnen.
Dat kostte hem tranen
Nog even over die traan. Ik moet dan denken aan Petrus. Niet direct aan de kraaiende haan en zijn verraad, maar aan wat er vlak daarna gebeurde: “Hij ging naar buiten en huilde bitter.” Soms huil je van die bittere tranen omdat je beseft dat de weg naar de gelijkenis met Jezus nog zo ontzettend lang is. Maar vergeet niet dat Petrus diezelfde weg jarenlang is gegaan. Uit eigen ervaring schreef hij later: “Groei in de genade en in de kennis van onze Heer en redder Jezus Christus.” Petrus is gevallen en gestruikeld, ook in zijn vriendschap met Jezus, maar hij is telkens weer opgestaan. Juist door die genade. Hij liet de Heilige Geest toe in zijn leven. Dat kostte hem tranen, maar hij is er gekomen. En dat geldt voor ons allemaal, zolang we Gods Geest de ruimte geven om in ons te spreken.
@wimvanputten
