55 JAAR AGAPE
Een reflectie op liefde, acceptatie en verbinding
Wat voel ik me een bevoorrecht mens. Gisteren vierden Ingrid, mijn vrouw, en ik ons vijfenvijftigjarig huwelijk. Dat is natuurlijk een heel bijzonder moment. Niet alleen omdat het een respectabel aantal jaren is dat we samen optrekken, maar ook omdat we de afgelopen tijd behoorlijk wat voor de kiezen hebben gekregen op het gebied van gezondheid. We hebben allebei te maken gehad met een ernstige ziekte – ik ben inmiddels gelukkig hersteld.
Dat neemt niet weg dat er ook in ons leven momenten zijn geweest van verdriet en grote moeite. Soms door omstandigheden waar we niets aan konden doen, zoals ziekte in de familie of andere onvermijdelijke zaken, maar ook door dingen die nu eenmaal in een relatie kunnen spelen, zoals momenten waarop je elkaar even niet helemaal begrijpt. Dat hoort er gewoon bij, want uiteindelijk is het altijd de bedoeling, én de uitdaging, om elkaar steeds weer opnieuw te leren vinden.
Zo moest ik nadenken: wat is nu eigenlijk de diepste betekenis van ons huwelijk? Welke waarde verbind ik daaraan? Welk woord zou ik erboven willen plaatsen? Ik kwam uit op het woord Agapè. Agapè, een begrip uit de Bijbel, betekent in essentie gevende liefde. Een liefde die onvoorwaardelijk is. Een liefde die niet in de eerste plaats aan zichzelf denkt.
Ik kan alleen maar zeggen dat dit zeker van de kant van mijn vrouw altijd een rol heeft gespeeld; zij heeft de ander altijd op de eerste plaats gezet. En dat waardeer ik zo enorm in haar. Bij Agapè staan er eigenlijk drie letters helemaal vooraan: de A, de G en de P. We hebben samen nog even gesproken over hoe die drie letters ook inhoud hebben gekregen in ons leven.
De A van acceptatie
In de eerste plaats dus de A van Acceptatie. De acceptatie dat de ander écht heel anders mag zijn. Of zoals ik het weleens zeg: vier gewoon de verschillen! De verschillen in een huwelijk, de verschillen in emotie, de verschillen in denken, soms zelfs de verschillen in intellectueel niveau. Maar dat zijn allemaal zaken die absoluut overwonnen kunnen worden op het moment dat liefde – de Agapè-liefde, de gevende liefde – vooropstaat.
Dat is een van de belangrijkste dingen die wij in ons huwelijk hebben geleerd: dat de ander anders mag zijn en dat je niet de drang moet hebben om die ander te veranderen. Want die ander mag zijn wie hij is, en het is juist de schoonheid van het huwelijk en van relaties als die ander naast jou kan functioneren zoals hij of zij zich het prettigst voelt. Acceptatie is een van de meest cruciale zaken in een huwelijk. En dat betekent dus ook inderdaad geven. Het is niet geven en nemen, maar geven en ontvangen. En dat is zó prachtig, dat je zo ook in het leven mag staan.
De G van God
De tweede letter is de G. Wij hebben de G in ons leven in het middelpunt laten staan. De G in Agapè zit immers ook in het midden. Dat is de G van God. Vanaf het allereerste begin dat we elkaar leerden kennen, hebben we eigenlijk de weg met onze Heer gevonden. Dat was natuurlijk niet vanzelfsprekend. We kwamen allebei tot bekering in onze tienertijd en hebben daar heel duidelijk, al vanaf het begin, de Heer centraal gesteld.
Dat is niet altijd eenvoudig, want soms zijn er emoties of andere krachten die je uit die sfeer van God weg willen halen. Maar iedere keer opnieuw hebben we de gemeenschap met God gezocht. God centraal in ons leven. En we hebben met grote dankbaarheid gezien hoe dat zich heeft voltrokken. Hoe wij steeds weer samen naar de Heer gingen als het even niet goed ging tussen ons, het beleden aan elkaar, maar ook aan God. En dan zeiden we: “Heer, geef ons de kracht om samen verder te gaan.”
Dat kost geen moeite, want ik heb een vrouw waar ik ontzettend veel van houd en waar eigenlijk alleen maar liefde vanaf druipt. De G van God betekent dat God centraal mag staan in het midden van het woord Agapè, maar dus ook in het midden van ons leven.
De P van praten en plezier
De laatste letter is de P. En dat is ook iets wat je in elk huwelijk denk ik moet leren: de P van Praten. Het leren communiceren met elkaar. Het leren aangeven wat je moeilijk vindt, waar je verdriet van krijgt, wat je gekwetst heeft, waar je op een bepaalde manier geen begrip voor hebt. Gewoon elkaar niet begrijpen, en dan toch dóórpraten, elkaar respecteren, naar elkaar luisteren. Op die manier hebben we geleerd om elkaar te blijven vinden, ook als het weleens schuurde of als we elkaar niet begrepen.
Praten is een prachtige manier om elkaar beter te leren kennen, maar daar heb je wel geduld en tijd voor nodig. Daar moet je soms je krantje, je televisieprogramma of je iPhonetje even voor wegleggen en de tijd nemen om elkaar aan te kijken en naar elkaar te luisteren.
Maar als laatste ook de P van Plezier – en dat hoort er zeker bij! We hebben het er gisteren nog over gehad: als er geen humor meer is in onze relatie, dan gaat het niet goed. Dus we lachen wat af. We hebben heel veel dingen om te lachen. Gewoon alledaagse dingen in het leven: een goede mop, een leuk artikel, een mooi stukje muziek of waar we ook van houden. We kunnen wat aflachen met z’n tweetjes en wij zeggen weleens tegen elkaar: “Als we niet meer lachen, dan is er iets wat verder besproken moet worden.”
Dankbaarheid
We zijn ongelooflijk dankbaar voor deze drie aspecten van ons leven: de A van acceptatie, de G dat God centraal staat, en de P dat we hebben geleerd om met elkaar te praten. Dit zijn zulke rijke zaken dat je na vijfenvijftig jaar huwelijk bij het terugkijken inderdaad kunt zeggen: wat heeft de Heer ons geweldig daarin geholpen! Want het is niet vanzelfsprekend dat al die kwaliteiten er zomaar zijn. We hebben in het leven geleerd dat dit iets is wat in ons, door Gods Geest maar ook door de wederzijdse liefde, toch vorm heeft gekregen.
Ik ben ongelooflijk dankbaar voor deze prachtige vrouw, want ik vind haar met het ouder worden alleen maar mooier. We genieten elke dag van elkaars leven en vooral ook dat we op deze hoge leeftijd allebei gelukkige mensen zijn, waarin de liefde van God centraal staat. En bovenal ook de liefde voor elkaar.
@wimvanputten