In gesprek met
Irma van Ommen
Deel 2
In deel 1 hebben we gelezen over Irma, die ondanks haar respectabele leeftijd nog jeugdig oogt. Haar levensverhaal begint met de complexe geschiedenis van haar moeder, die door een Duitse officier in 1943 zwanger werd. Irma's moeder, die zelf een geschiedenis van afwijzing kende, beviel alleen in Bremerhaven. Haar vader gaf haar een verschrikkelijke naam, die door een kraamverpleegster in "Irma" veranderd werd.
Na een gewaarschuwde vlucht terug naar Nederland groeide Irma op in Amsterdam bij een man die haar als zijn dochter accepteerde. Ondanks de liefde bleven afwijzingsgevoelens uit eerdere generaties hangen. Op haar vijftiende kwam Irma tot een rotsvast geloof na een traumatische ervaring, waarna ze haar hart aan Jezus gaf. Later ontmoette ze Jan van Ommen, haar jeugdleider en zielsverwant. Na negen jaar kinderloosheid en een huwelijk vol liefde kregen ze twee kinderen, en openden ze hun hart en huis voor pleegkinderen.
Van afwijzing tot onwrikbaar geloof
Vrijgezet van familiebanden
In hun gemeente in Amersfoort volgden ze een Bijbelstudie over afwijzing en verwerping. “Daar herkende ik zoveel van,” zegt Irma. Tijdens een gemeenteweek in Nunspeet kwamen twee oudsten bij hen voor een gesprek. “Ze zeiden: ‘Irma, wij hebben het op ons hart om tegen je te zeggen dat het goed is dat die geestelijke band met je moeder wordt verbroken. Want jouw moeder heeft zo’n claim op jullie.’ Ik stond er altijd voor open. Dus toen is dat gebeurd.”
Wat toen gebeurde, was wonderlijk. Een vrouw uit de gemeente kwam naar hen toe. “Ze zei: ‘Ik heb een woord en een beeld gekregen van de Heer.’ Niemand wist dat ik een voorkind van mijn moeder was, laat staan dat het van een Duitser was.” De vrouw beschreef een beeld: “Ze zag een bospad, heel donker, met hoge bomen. Aan beide kanten zag ze militairen, zwaar bewapend, maar het waren geen Nederlandse militairen. Aan het eind van dat pad zag ze iemand op een troon.”
En ze zegt: “Op het moment dat die oudste de banden doorsneed, leek het net een verandering van een dia. Toen was daar overvloed en zag ze weer dat pad, nu prachtig en doorlicht door de zon. De troon was verlaten, troon en leger waren allebei verdwenen.” Vanaf dat moment kwam er scheiding met haar moeder. “Ze is oud geworden, maar weigerde elk contact met Jan en mij. Tot mijn diepe verdriet kwam er voor haar dood geen herstel van de relatie meer. Haar moeder had Jan nooit geaccepteerd. “Ik had met een ander moeten trouwen, iemand die een prediker was. En wat is Jan nou?” “Maar daar stond ik toch boven,” zegt Irma.
Door Jan kwam Irma tot bloei. “Jan heeft mij heel erg bevestigd. Mensen die me nu kennen, geloven dat gewoon helemaal niet. Ze zien me als een soort doordouwer. Maar dat is niet het juiste woord. Ik besef dat ik afhankelijk van de Heer moet leven en dat Hij degene is die mij kracht schenkt.”
Hun zoon ging op een gegeven moment naar een therapeut. “Mama, ik moet hulp zoeken,” zei hij tegen me, “want ik ga steeds meer op oma lijken en dat wil ik niet.” In de therapie kreeg hij de opdracht om de familiegeschiedenis op te schrijven. Toen de therapeut dat doorgenomen had, merkte hij op: “Maar dan moet je moeder wel heel wat therapieën ondergaan hebben.” Mijn zoon schudde zijn hoofd: “Nee, mijn moeder heeft alles met God verwerkt.”
De grootste beproeving
De moeilijkste periode was niet Jans sterven, maar wat er met hun dochter gebeurde. Ze werd door een vriendin meegenomen naar een jongerenkerk in Utrecht: Gods Pleasure. Deze religieuze groep is later behoorlijk in opspraak gekomen vanwege bedenkelijke praktijken. Het was een hardrock-kerk waar sommige leden werd geadviseerd om te breken met familieleden of andere kritische contacten van buitenaf.
Het ging razendsnel. Binnen no time wilde onze dochter er elke avond naartoe. Ondertussen had mijn man Jan doorgekregen hoe extreem de standpunten van deze groep waren. Hij had de Bijbelstudies in zijn bezit gekregen en ging ermee naar verschillende landelijke leiders, om hen te waarschuwen voor deze gevaarlijke sekte. Het heeft zelfs geleid tot een hoorzitting. Vreselijk om terug te zien hoeveel schade deze sekte heeft aangericht.
“Ik zat alleen maar thuis te huilen, want als je na tien jaar een dochter en een zoon kwijt bent, dan raakt dat je zeer.” Hun zoon wilde namelijk de Heer niet meer dienen. “Hij stond weleens voor ons en zei: ‘Nou, als er een God was, dan had jullie dit niet moeten overkomen. Jullie voeden andermans kinderen op. Moet je kijken, je eigen kind gaat naar de bliksem.'” In de sekte werd Irma beschuldigd van vreselijke dingen: God zou gezegd hebben dat Irma van Ommen de vrouw Izebel was.
Er kwamen roddels. “Er werd zelfs geroddeld dat wij zouden gaan scheiden. Onze dochter belde ons toen helemaal overstuur op: ‘Gaan jullie scheiden?’ ” Deze sekte heeft heel veel schade veroorzaakt in gezinnen en families. Vele jongeren zijn misleid en misbruikt, en tegen hun ouders opgezet.
Maar wonderen bestaan. “Na verloop van tijd kwam er voorzichtig herstel. Het contact met onze dochter werd weer regelmatiger. Innerlijk was ze nooit echt van ons losgekomen, maar door de invloed van de sekte was haar beeld van ons gezin en van ons als ouders volledig vervormd geraakt. Langzaam kwamen er weer mooie herinneringen bij haar naar boven uit haar jeugd, van de fijne momenten in ons gezin. Na 32 jaar bidden en hopen, is er onlangs weer contact geweest met onze dochter. Maar in die situaties komt een tekst uit Gods Woord weer boven: dat wij niet te strijden hebben tegen vlees en bloed, maar tegen de machten van de duisternis.”
De regenton met alen
Een vrouw uit hun kennissenkring was enorm begaan met deze moeilijke situatie met hun kinderen. Ze zei: “Jullie zijn zo’n mooi, gaaf stel. Hoe kunnen jullie kinderen en jullie pleegkinderen zich zo tegen jullie keren. Mag ik daarvoor een periode gaan bidden?”
Na een maand kwam ze terug. “Ze zei: Ik heb een beeld gekregen, een soort visioen. ‘Ik zag een regenton met alen.’ Jan en ik begonnen allebei keihard te lachen, want wij zijn allebei gek op paling. ‘Ik zag Jan naar die ton lopen, zijn mouw opstropen en in die ton vol alen graaien. Maar je kunt die alen niet met blote handen grijpen.'” En dat gebeurde precies zo met Irma. Toen zei die dame: “Ik kreeg ineens een beeld van de vader van de verloren zoon. De vader stond op de uitkijk en reken maar dat hij gebeden heeft. Maar hij ging niet tussen de varkens zitten. Met andere woorden: hij zocht zijn zoon niet op in de narigheid waarin hij zat, maar stond op de uitkijk en wachtte af totdat hij zelf zou komen. En eigenlijk zegt de Heer: geen activiteiten meer doen. Laat los. Laat al je problemen los en geef het aan Mij.'”
Jans sterven
Jan werd 82 jaar. In het ziekenhuis merkte zelfs het personeel iets bijzonders op. De cardioloog zei tegen Irma: “Jullie zijn de hele afdeling overgegaan. Hoe positief jullie waren.”
Toen Jan stervende was, bad Irma met hem. “Ik pakte Jans hand en zei: ‘Jan, ik ga met je bidden.’ En ik deed mijn ogen dicht.” De arts begon te roepen: “Daar gaat hij!” Irma deed haar ogen open. “Ik bad: Heer, dank U wel voor deze geweldige kerel. Voor al die jaren van geluk.” En door zijn zwakte kon Jan alleen nog maar zachtjes praten en zei: “Dank Heer voor alle jaren van geluk.”
Later vertelde de arts wat hij had gehoord. Hij zei: : “Weet je wat er gebeurde? Toen jij bad – Jan, ik draag je over aan je Heiland waar je zoveel van houdt – deed Jan zijn ogen open en hij gaf je een knipoog. En toen jij zei: ik laat je los en ik zegen je, toen ging hij.” De arts riep: “Dit is een wonder! Heb jij dit ooit meegemaakt?” Er stonden tranen in de ogen van iedereen. “Waarop ik zei,” vertelt Irma met een glimlach, “dan heb ik zijn laatste liefdevolle knipoog gemist.” In al zijn gebrokenheid en zijn ziekte van Parkinson is Jan een groot getuige geweest door zijn positiviteit, zijn humor en zijn uitstraling.
Een fundament dat standhoudt
“Als je dan zegt: heb je gerouwd?” overweegt Irma. “Ik heb eens iemand horen zeggen: ik ben in zo’n put gekomen. Ik ben zelf nooit in de put gekomen. Want mijn fundament is Christus. En dat is zo’n stevig fundament.”
“Die trouwtekst zegt dat we geborgen zijn in Hem. Dat geeft rust en diepe vrede te midden van alle zorgen van het leven.”
Na een leven vol afwijzing en verwerping, vol pijn en verdriet, maar ook vol overwinningen en genade, staat Irma er. Niet gebroken, maar heel. Niet verbitterd, maar vrij. Door alle drek die over ons heen is gekomen, hebben we door genade vast kunnen houden aan de Heer en ons geloof. Ondanks alle moeite en pijn in dit leven hebben wij toch liefde voor de mensen kunnen behouden. We zijn vergevingsgezind gebleven en niet verbitterd geraakt. We hebben gemerkt dat liefde daar bovenuit stijgt. Niet uit onszelf, maar door de liefde van Jezus Christus, die de Heer is van ons leven.
@Wim van Putten