Een gesprek met Ada Verbrugge (101 jaar)
Het is een voorrecht om mijn schoonmoeder te mogen interviewen
Een leven vol herinneringen
Het verhaal van Ada (101)
Wat een voorrecht om mijn schoonmoeder te mogen interviewen. In haar knusse woonkamer, met uitzicht op de steeds veranderende seizoenen, zit Ada Verbrugge tegenover me. Met haar bijna 102 jaar straalt ze een rust en wijsheid uit die je alleen met een heel leven vol ervaringen kunt opdoen. Haar verhaal is een indrukwekkend mozaïek van veerkracht, geloof en onverwachte, hartverwarmende ontmoetingen.
Een bijzondere leeftijd, een uniek perspectief
“Ik ben Ada Verbrugge,” begint ze enthousiast. “Ik heb al heel wat meegemaakt in mijn leven. Genoeg verhalen om te vertellen, hoor!” Sinds haar man is overleden, woont ze al jaren alleen in haar nieuwe woning. “En je gelooft het misschien niet, maar ik ben bijna 102! Dat is echt een bijzondere leeftijd, en ik kijk met trots terug op een leven vol ervaringen en veranderingen.”
Ik geniet elke dag
Ada’s onafhankelijkheid is opvallend. Ze geniet volop van de vrijheid die deze levensfase haar biedt en koestert vooral de kleine, dagelijkse momenten. “Mijn woning heeft twee gloednieuwe kamers en een uitzicht dat steeds weer anders is, net als de seizoenen. Ik geniet er elke dag van, vooral als de zon opkomt en alles om me heen verlicht.”
Een onverwachte ontmoeting die het hart raakte
Als ik vraag naar haar mooiste herinnering, begint Ada’s gezicht te stralen. “Poeh, dat is een lastige, want ik heb zoveel mooie herinneringen! Maar er is er eentje die er écht uitspringt, en die zal ik altijd koesteren.”
Het verhaal dat volgt, is onverwacht en ontroerend. “Ik was mijn haar aan het föhnen in een ruimte in het zwembad toen er ineens een man op me afstapte. Hij zei dat ik mooi haar had, en toen begon er een gesprek dat veel dieper ging dan ik ooit had verwacht. Op een gekke, maar mooie manier voelden we ons meteen met elkaar verbonden. Hij was ook gelovig, en dat zorgde voor een geweldige klik. Het leek wel alsof we elkaar al jaren kenden.”
Deze ontmoeting heeft duidelijk een blijvende indruk achtergelaten. “Dit gesprek heeft veel indruk me gemaakt, omdat hij zo geïnteresseerd was in mijn leven en zo’n gevoelig persoon was. Dat kom je tegenwoordig niet vaak meer tegen.”
Wat opvalt aan Ada’s verhaal is de openheid waarmee ze erover spreekt. “Mijn kinderen wisten er altijd van. En ze begrijpen en steunen me op hun eigen manier.” De man in kwestie heeft een veel jongere vrouw, maar dat maakt hun band niet minder bijzonder. “Dat contact heeft mijn leven op een unieke manier verrijkt. Ik zie hem echt als een liefdevolle en respectvolle zoon.”
Geloof als fundament
Wat Ada écht gelukkig maakt, vindt ze in haar geestelijke leven. “Ik ben blij met mijn geloofsleven, dat ik dicht bij de Heer leef. Het geeft me rust en vrede. En ik ben dankbaar voor de fijne contacten die ik heb met de mensen om me heen, zoals mijn kennissen die altijd klaarstaan voor een praatje of een kopje koffie.”
Haar geloof heeft haar door moeilijke tijden geholpen. “Geloven speelt inderdaad een grote rol in mijn leven en geeft me veel rust. Soms dacht ik dat het zonder geloof misschien makkelijker zou zijn, maar de Heer is altijd in mijn hart geweest, en dat voelde als een constante steun.”
Oorlogservaringen en veerkracht
Ada’s leven werd gevormd door de Tweede Wereldoorlog, al spreekt ze er zonder bitterheid over. “Tijdens die donkere tijd maakte ik een afspraak met tante Co in Apeldoorn, de zus van mijn moeder, omdat het daar veiliger was. Mijn broers waren ondergedoken, en ik reisde met een fiets zonder banden naar Apeldoorn. Ik zakte door mijn fiets en moest verder lopen.” Onderweg kreeg ze onverwacht hulp van vreemden. “Uiteindelijk kon ik overnachten bij een vriendelijke familie, wat me hielp om de reis te volbrengen en mijn familie weer te zien.”
Haar houding tegenover moeilijkheden is opmerkelijk positief. “Nee, ik heb mijn leven altijd als een avontuur gezien. Elke uitdaging heeft me gevormd.” Zelfs over een periode van depressie spreekt ze openhartig. “Eén bepaalde periode was ik wel ernstig depressief, maar ik vond steun bij een club voor vrouwen in de overgang. Het was zo troostend om te ontdekken dat ik niet de enige was met deze gevoelens! Dat was bevrijdend en hielp me te leren dat het oké is om kwetsbaar te zijn.”
Dagelijkse inspiratie
Ada’s recept om elke dag weer volop te leven, is eenvoudig maar krachtig. “Ik ben tevreden met hoe mijn leven is en ik wil gelukkig wakker worden om de dag met een open geest tegemoet te treden. Zodra ik dat niet voel, draai ik de knop om en richt ik me op de Heer in mijn leven. Dat geeft me dan weer kracht.”
Ze vindt inspiratie in mensen zoals Joyce Meyer. “Ik bewonder Joyce Meyer bijzonder om haar sprankelende optimisme en de manier waarop zij haar leven deelt met anderen. Ze moedigt anderen aan om open te staan voor geloof en de vreugde die het met zich meebrengt, en dat raakt me echt.”
Vertrouwen en leven in het nu
Ada’s levenshouding wordt gekenmerkt door een opmerkelijk vertrouwen in mensen. “Ik heb een fijne jeugd gehad en speelde graag buiten, waar ik veel vrienden maakte. Ik heb nooit het vertrouwen in mensen verloren, zelfs niet na moeilijke ervaringen.” Hoewel ze erkent dat niet iedereen hetzelfde denkt en handelt als zij, heeft dit haar fundamentele vertrouwen niet geschaad.
Over de toekomst is ze realistisch maar vreedzaam. “Nee, ik ben een mens van de dag en verwacht niet dat mijn tijd nog veel langer zal duren. Dat brengt fijne gedachten met zich mee over het samenkomen met de Heer en de eeuwige rust die daarbij hoort.”
Een leven vol dankbaarheid
Het gesprek sluit af met Ada’s gedachten over haar familie. “Ja, ik ben dol op mijn twee dochters, mijn lieve zoon en mijn schoonzoon. Ik beschouw hen als een groot geluk in mijn leven. Ik voel me gezegend en vind het leven fijn, met een mooi uitzicht vanuit mijn kamers, dat bij mij elke dag herinneringen oproept aan de pracht van de natuur waar ik vroeger zo van genoten heb.”
Ada, op haar 101e, is het levende bewijs dat een leven vol uitdagingen, verliezen en veranderingen ook een leven vol vreugde, verbinding en dankbaarheid kan zijn. Haar verhaal toont aan dat leeftijd geen belemmering hoeft te zijn voor nieuwe vriendschappen, persoonlijke groei en een diepe waardering voor de eenvoudige schoonheid van het dagelijkse leven. In haar rust en wijsheid vinden we een inspirerend voorbeeld van hoe je kunt leven met acceptatie van wat was, tevredenheid met wat is, en vrede met wat komen zal.
@ Wim van Putten