Assie Friso
Deel 2
In deel 1 hebben we gelezen hoe de Friese Assie haar vertrouwde omgeving in Workum verruilde voor een onbekend avontuur in het Midden-Oosten. Haar weg leidde via Youth for Christ en de zending naar een diepe roeping voor de Arabische volken. Ze vertelde openhartig over haar eerste stappen in Bahrein, de ontmoeting met Piet van Walsem en de oprichting van Desert Stream. Voor Assie was het dienen van ‘Ismaël’ geen abstract concept, maar een dagelijkse realiteit van gebed en aanwezigheid. Waar anderen muren zagen, zag zij kansen om Gods liefde te delen. In dit vervolg kijken we naar de jaren die volgden: van krachtige gebedsconferenties in Dubai tot de stille, maar hoopvolle ontmoetingen op straat die haar werk betekenis gaven.
Terugkeer naar Nederland
Twee jaar geleden begon God duidelijk te spreken. Assie was 65 en dacht al: “Ik moet ook een andere generatie trainen.” Toen kreeg ze heel duidelijk de woorden: “Over twee jaar ga je terug naar Nederland.” “Ik wist dat het van God was, want ik had zo’n vrede.”
Ze had al een jong echtpaar, een nieuwe generatie in gedachten om het werk over te dragen. “We waren al jaren samen opgetrokken, en hadden veel werk samengedaan. En ik wist: dit is een seizoen dat zich afrondt en er gaat een nieuwe fase in mijn leven in.”
Nu na 27 jaar kwam ze terug. “27 jaar is een heel tijdperk, ik ben eerst maar eens aan het uitrusten.” Ze moest opnieuw beginnen met het zoeken van een huis. “Ik ga naar een heel andere kant van het land, want God zei: je gaat helemaal niet terug naar Haarlem, je gaat vertrekken naar een andere plek, het werd de Veluwe.”
Haar principe is helder: “Als ik een huis wil vinden, moet ik eerst een geestelijk huis hebben. En zo vond ze haar geestelijk huis in Putten. Eerst een geestelijk huis en daarna een aards huis.”
Door het dal van diepe duisternis
Maar Assies verhaal kent ook een diep dal. Toen ze in de zending werkte, gingen alle deuren open. “Voor onderwijs, overal kon ik spreken in gemeentes, in Nederland maar ook in het buitenland.” Ze had leiderschapskwaliteiten, een groot hart voor God. Maar ze raakte in een burn-out en kwam uiteindelijk in een zware depressie terecht.
“God was heel ver weg voor mij. Ik schaamde mezelf diep, want ik dacht: ik heb onderwijs gegeven over gebed, gebedsleutels aangereikt, om harten van mensen te openen, maar ik kon mezelf niet meer redden.”
In het diepste moment kreeg ze een bijzondere ontmoeting met God. “Ik merkte dat het calvinisme, nog steeds sterk aanwezig was bij mij, uiteindelijk altijd goed willen doen voor God… hard werken… Maar door hard werken, ook zelfs in zending, kun je ook goedkeuring willen krijgen.”
Het bleek dat ze jarenlang met een mechanisme had geleefd: hard werken om ombewust goedkeuring te krijgen. “Goedkeuring van mensen, maar ook goedkeuring van God. Dat Hij heel tevreden over je is. En ik vond altijd dat mensen gewoon moesten doorzetten, met het hele calvinistische hart. Je wilt de controle houden, maar in feite zit er gewoon een diepe onzekerheid onder.”
Deze ontdekking was pijnlijk: “Ik was een werker van God, maar ik wist eigenlijk niet wat het was om een dochter van Hem te zijn. Ik wist het met mijn hoofd, maar niet met mijn hart.”
Ze had altijd een droom gehad voor een huis van gebed, en toen kreeg ze het. Maar toen werd ze ziek en moest het echtpaar dat haar hielp het eigenlijk overnemen. “God zei: het is niet jóúw baby, het is Míjn baby.”
In het diepste moment zei ze tegen God: “Al kom ik nooit meer terug in de bediening, al moet ik mijn leven lang postzegels plakken en koffie schenken, er is maar één ding dat ik heel graag terug wil hebben: mijn relatie met U. Niet als een werker, maar als een dochter. Die liefdesrelatie, die ontspanning en overgave die daarin ligt.” “Dat heeft mijn leven veranderd. Ik ben anders gaan bidden. Ik was ook altijd de ‘warrior’. Dat zit in mijn karakter. Maar je kan alleen maar eigenlijk een warrior zijn als je de liefde en de goedheid van God gezien hebt.”
“Ik ben doodgegooid met die tekst: ‘Ik vermag alle dingen door Christus die mij kracht geeft.’ Maar dat kan ook je valkuil worden. God gaat je kracht geven voor die dingen die Hij van je vraagt. Een voorbidder wil soms de wereld redden.” En dan neem je een last op je, die God nooit op je heeft gelegd.
Een boodschap voor mensen in depressie
Voor mensen die worstelen met depressie heeft Assie een krachtige boodschap. “God is veel groter dan de depressie. Waar niemand kan komen, waar geen hulpverlener bijkomt, daar kan God je bereiken. Uiteindelijk kom je bij Jezus uit.”
“Depressie heeft heel vaak een oorzaak. Voor mij was het dat ik over heel veel dingen onzeker was, terwijl ik een sterke leider wilde zijn. Dan ga je onbewust profileren. Dat moest dus aangeraakt worden. Dat heeft God gedaan.” Het keerpunt kwam toen ze alles losliet. “Het moment dat ik het allemaal heb overgegeven… Ik hield nog vast, ik wilde gewoon niet depressief zijn, ik kon het huis van gebed niet loslaten. Je wilt zelfs controle over je eigen leven houden.” “‘Je moet leren loslaten: Kun je het aan Mij geven?’ Als je zo diepgaat, dan blijft er maar één over: dat is Jezus en jou.”
Van naam naar anonimiteit
Nu, terug in Nederland, ervaart Assie iets bijzonders. “In Dubai had ik een naam, ik was bekend onder de christenen. Nu kom ik hier, ik ga Living Hope binnen, maar ik heb helemaal geen naam, niemand die mij en mijn geschiedenis kent. Ze weten helemaal niet eens wie ik ben, wat ik gedaan heb. En ik vind het heerlijk. Ik kom niet in een identiteitscrisis. Ik weet gewoon… mijn identiteit ligt in Iemand anders, niet in wat je doet en wie je bent.”
Vorige week leidde het echtpaar dat het werk van haar overnam voor het eerst zonder haar de grote jaarlijkse conferentie in Dubai. “Het is zó ontzettend goed gegaan. Ze hebben het zo goed gedaan. Zij strekken zich uit, ze nemen het denk ik straks mee in een nog betere dimensie. Ik zie dat het kindje volwassen wordt, en ik verheug me erover.”
Geestelijke vaders en moeders
Voor de toekomst ziet Assie een specifieke roeping. “Ik geloof dat waar de kerk en ook jongeren behoefte aan hebben, zijn geestelijke vaders en moeders.” Haar voorbeeld is Mordechai, die Esther vrijzette voor een hogere roeping, die te vinden was bij alle ingangen van het paleis. “Hij stuurde haar boodschappen: ‘Esther, ik denk dat je comfortabel zit, maar je moet opstaan.’ ” Opstaan voor deze generatie. Zo ziet Assie ook haar toekomst. Ze wil een mentor zijn, een geestelijke moeder. “Ik heb door de jaren heen zoveel gezien, zoveel geleerd, ook proces in mijzelf meegemaakt. Ik wil iets doorgeven, maar liefst met iemand van een andere generatie, zodat ik iemand in kan werken.”
Bethel en Pniël
Assie spreekt over twee soorten ervaringen. “Iedereen wil die Bethel-ervaring, die mooie geweldige ervaring met God. Jacob had zo’n moment, de hemel ging open: ‘Oh God, U bent ontzagwekkend.’ Dat is wat we allemaal willen. Maar dat is niet de realiteit.”
“Je hebt ook Pniël nodig – het worstelen met God. Jacob had zo’n grote angst voor zijn broer, hij vreesde voor zijn eigen leven. Hij moest het uitvechten. Hij liep mank, hij heeft een litteken.” Die worsteling in je leven kan soms een litteken nalaten.
“Als ons christelijke leven alleen maar Bethel zou zijn, dan zouden we niet groeien. Maar je hebt ook die Pniël-ervaring nodig. Als je alleen maar Pniël-ervaring hebt en je hebt geen de Bethel-beleving, dan moet je je afvragen wat je mist.”
De race volbrengen
Terugkijkend op haar leven, zou Assie het niet anders hebben willen doen. Ja, ze heeft de oranje lichten genegeerd die tot haar depressie leidden. “God had me ook in één keer kunnen genezen. Maar ik denk dat het hele proces en alles erbij… dat heeft mijn leven veranderd.” “De zalving op je leven is een cadeau van God, maar je karakter moet de zalving van God wel kunnen dragen. We kijken heel vaak naar mensen die een grote bediening hebben. Maar als het karakter niet in overeenstemming is met je zalving, dan klap je op een bepaald moment in elkaar.”
Haar grootste wens voor het einde van haar leven? “Als ik zou sterven, dan hoop ik dat mensen zeggen: dat was iemand die écht van Jezus hield.”
Na 28 jaar in het Midden-Oosten, met alle hoogtepunten en dieptepunten, heeft Assie de liefde van de Vader naar de verwonde baby Ismaël gebracht. En die liefde heeft ook haar eigen verwondingen genezen. Ze heeft daarbij zelf ontdekt wat het betekent om niet alleen een werker te zijn, maar vooral een dochter.
@Wim van Putten