Aan zijn hart liggen
Gedachten over Joh. 14:8-12
Van verwondering naar verbondenheid
Wanneer ik vanmorgen Uw woord open, raken de woorden die ik lees mij diep. Een van Uw discipelen, Filippus, stelt U een vraag: “Heer, laat ons de Vader zien, en het is genoeg.” Wat is dat een mooie vraag. Ik herken haar. Ook ik wil U zien.
Ik kan Uw majesteit zien als ik omhoogkijk, Uw heerlijkheid in een kind en Uw schoonheid in een bloem. Maar het is niet genoeg. Filippus wil meer dan kijken. Hij verlangt naar gemeenschap met de Vader, naar echte verbondenheid. Dan pas is het genoeg. Dat verlangen woont in ieder mens: weten dat God liefde is, zo verheven en toch zo dichtbij, zo krachtig en tegelijk zo kwetsbaar als een kind.
Verder kijken
En dan antwoordt Jezus, en Zijn antwoord is eenvoudiger dan Filippus verwacht: “Zo lang ben Ik al bij jullie, en je kent Mij nog niet, Filippus? Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien.” Er is geen omweg en er is geen ander bewijs nodig. Hij is het.
Soms zien we iets en herkennen we God niet. Dan zien we een mens, een profeet of een prediker. Sommigen hielden Jezus voor Elia of voor een andere profeet, maar Petrus zei: “U bent de Zoon van de levende God.” Jezus vraagt ons verder te kijken, dieper, tot in Zijn hart. Johannes deed dat. Hij lag aan tafel dicht tegen Zijn borst. Wie zo dichtbij ligt, hoort Zijn hartslag en weet wie Hij is.
Eerder in dit hoofdstuk zei Jezus: “Ik ben de weg, de waarheid en het leven.” Door Hem mogen wij de Vader zien en in geloof met Hem meegaan. Het is de weg van het lijden, maar ook de weg van de opstanding. Hij is de waarheid, en wie in Hem blijft, mag Zijn Geest ontvangen en de waarheid verstaan. Dan kan ons hart worden gezuiverd van de leugen van de afwijzing en van het niet genoeg zijn. Hij is het leven. Dank U, Heer Jezus, dat ik in U het leven heb gevonden.
Hij is genade
Hoor Hem Filippus roepen, en mij, en u: “Kom dichterbij, Filippus. Leg iedere twijfel opzij en kom aan Mijn hart. Ik ben heengegaan om een plaats voor je te bereiden. Geloof je niet dat Ik in de Vader ben en de Vader in Mij? Ik zeg het je omdat Ik je wil redden, omarmen, aan Mijn borst drukken en Mijn genade in je leven uitstorten.”
“Geloof Mij dat Ik in de Vader ben en de Vader in Mij is. En zo niet, geloof Mij dan om de werken.”
Niet de wonderen
Maar ik wil U niet geloven om de werken, hoe uniek Uw genezingen, bevrijdingen en woorden ook zijn. Ik wil U geloven omdat ik U ken. Zovelen kwamen U volgen voor de wonderen en de tekenen, maar U maakte duidelijk dat het daar niet om gaat. Om U te kennen en door U gekend te zijn gaat zoveel verder dan de werken.
En toch zegt Jezus: “Wie in Mij gelooft, zal de werken doen die Ik doe, en nog grotere, want Ik ga naar de Vader.” Niet in een theater met grote shows, maar in alle stilte. Een kind zegenen tot genezing, een vrouw vertroosten tot versterking, een alleenstaande bemoedigen. Jezus is naar de Vader gegaan, maar Hij heeft Zijn Geest gegeven, zodat Zijn werk door ons verdergaat.
Meer dan Jezus
Dat mag jij doen, Filippus. En jij die dit leest, wie je ook bent, mag door God gebruikt worden. Natuurlijk nog meer, want de Heer liep maar drie jaar op aarde rond, en Hij heeft ons de opdracht gegeven om Zijn werk voort te zetten: genezing van het hart, van het lichaam en van de ziel.
Voor wie gebukt gaat onder schuld, zoals David, die het uitschreeuwde tot God, zegt de Heer: “Al zijn jullie zonden rood als scharlaken, ze zullen wit worden als sneeuw.” Witter dan sneeuw. Dank U, Heer Jezus, dat U die woorden ook tot mij spreekt.
Ik wil de werken doen die U gedaan hebt, zodat ik tot zegen ben. Niet alleen voor mezelf, hoewel dat ook mag, want wie in die stroom van liefde terechtkomt, zal ervaren dat Uw genade door hem heen gaat stromen naar de ander.
Dank U wel dat U naar de Vader bent gegaan en Uw Geest over ons hebt uitgestort. Ik hoef U niet te zien om te weten wie U bent. Ik ken U.
In Jezus’ naam. Amen.
@wimvanputten
Startpagina