Ik trek ook een rode lijn – deel 2
Je belt met een stukje Joodse geschiedenis
Een zegen in je broekzak
En dan is er de telefoon. Die is het resultaat van een lange keten van vinders van allerlei achtergronden, en in die keten staan opvallend veel Joodse namen. Martin Cooper belde in 1973 vanaf straat met de eerste draagbare mobiele telefoon, die hij bij Motorola had ontwikkeld. Amos Joel bedacht in de jaren zeventig hoe een gesprek niet wegvalt als je van de ene zendmast naar de andere rijdt. Andrew Viterbi ontwikkelde in 1967 een methode om fouten in digitale signalen te herstellen, die jarenlang in mobiele telefonie is gebruikt. Hedy Lamarr, bekend als filmster, kreeg in 1942 samen met de componist George Antheil een octrooi op een systeem met frequentiesprongen. Dat idee keerde later terug in draadloze technieken, al is de lijn naar wifi en gps minder rechtstreeks dan vaak wordt verteld. John von Neumann beschreef in 1945 de opzet waarop vrijwel elke computer sindsdien is gebouwd. Andy Grove leidde als topman van Intel de tijd waarin de microprocessor overal terechtkwam. Philippe Kahn verstuurde in 1997 de eerste foto vanaf een mobiele telefoon. En Jan Koum richtte samen met Brian Acton WhatsApp op, dat meer dan twee miljard mensen gebruiken.
Allemaal mensen die Joods zijn, of van Joodse afkomst, en allemaal een schakel in iets waar wij dagelijks van profiteren. Ik zeg dit niet om Joodse mensen een rekening te presenteren, alsof hun veiligheid afhangt van wat zij ons hebben opgeleverd. Een mens hoeft zijn waarde niet te verdienen; die heeft hij gekregen. Maar het is goed om dankbaar te zijn. Ik zie in dit alles de belofte aan Abraham terug. En daarom zeg ik tegen de mensen die zondag in Amsterdam liepen, en net zo goed tegen mijzelf: wij hebben allemaal in ons eigen leven geprofiteerd van het werk van Joodse wetenschappers en uitvinders. Dat is geen verwijt. Het is een reden om met respect te spreken.
Ben ik een vriend van de Joden?
Die vraag stel ik mijzelf ook. Ik ben geen vriend van Netanyahu. Ik ben geen politicus, en politiek is vaak vuil werk, in Nederland, in Amerika en ook in Israël, waar beloften worden gedaan die niet worden nagekomen en oorlogen ontstaan die de wereld aan de rand van de afgrond brengen. Ik begrijp wel dat een regering een slachting als die van 7 oktober niet zomaar naast zich neerlegt. Ben ik een vriend van de staat Israël? Dat vind ik moeilijk te zeggen. Ben ik een vriend van de Joden? Zeker.
Ik heb groot respect voor een volk dat al die eeuwen heeft bestaan onder verdrukking, ook door toedoen van christenen. Pogroms, vluchten, en in de Holocaust zes miljoen vermoorden, van wie ongeveer een miljoen in Auschwitz. De generatie die er nog is, heeft opgeschreven wat zij in de kampen en gaskamers hebben meegemaakt. Lees De keuze van Edith Eger, een Auschwitz-overlevende die beschrijft hoe je na het ergste toch kunt kiezen voor het leven. Ik heb respect voor een volk dat zo sterk is en zo wil overleven.
Vorst en Redder
Daarom voeg ik er iets aan toe dat voor mij het zwaarst weegt. De grootste Jood die ik ken, degene die God ons gegeven heeft, is niet Abraham, niet Isaak en niet David, maar Jezus Christus. Hij werd geboren uit een vrouw, een maagd, en God stelde hem tot zegen. Petrus zei in Jeruzalem dat God zijn knecht Jezus naar zijn volk had gezonden om hen te zegenen door ieder van zijn slechte wegen af te brengen (Handelingen 3:26), en dat God Hem had verhoogd tot Vorst en Redder om Israël bekering en vergeving van zonden te geven (Handelingen 5:31).
En die uitnodiging geldt niet alleen Israël. Alle volken zijn uitgenodigd om die vergeving te ontvangen, doordat Jezus zijn leven heeft gegeven als volmaakt offer. Paulus schrijft aan de Efeziërs: ….in Hem hebben wij de verlossing door zijn bloed, de vergeving van de overtredingen, naar de rijkdom van zijn genade (Efeziërs 1:7). Jezus is een telg uit het Joodse volk, een loot uit de wortel van Isaï (Jesaja 11:10; Romeinen 15:12). Voor mij is dat de grootste zegen die deze wereld kan ontvangen: verlost zijn van schuld en uiteindelijk eeuwig leven in de nabijheid van de Vader, nu en straks. Daarom ben ik blij met de Joden, en daarom heb ik dit volk lief: uit hen is de Messias voortgekomen. Wie zijn leven aan Hem toevertrouwt, ik en ieder ander, zal ervaren wat een zegen God in Christus, en zo ook door het Joodse volk, aan de mensheid heeft gegeven.
Laten we onze zegeningen tellen
Van al die zegeningen profiteren wij nu: de grootste, de geestelijke genezing door Jezus, maar ook literatuur, geneeskunde, universiteiten en techniek. Joodse mensen hebben daar een enorme bijdrage aan geleverd.
Daarom zeg ik over de 200.000 mensen in Amsterdam niet dat ze zich moeten schamen. Ik snap dat je protesteert tegen onrecht waarbij onschuldige mensen worden gedood. Maar bij het woord genocide, bij de leus “van de rivier tot de zee” en bij borden die zeggen dat Joden weg moeten, heb ik grote moeite. Ik weet dat het Internationaal Gerechtshof zich nog over de genocidevraag buigt en dat een VN-onderzoekscommissie in 2025 een andere conclusie trok dan ik; ik blijf er moeite mee houden. Een staat mag zich verdedigen tegen een gewapende aanval, zo staat het in artikel 51 van het VN-Handvest, en in dit geval gaat het om een strijd tegen Hamas. Dat recht kent grenzen: ook in oorlog gelden regels die burgers beschermen, en daarop mag Israël, net als ieder ander land, worden aangesproken.
Laten we onze zegeningen tellen. Om te beginnen de zegeningen die het Joodse volk ons heeft gebracht.
Hier kun je het eerste gedeelte nog een keer lezen - Naar deel 1
@wimvanputten
Startpagina