Mijn dag: van wekker tot welterusten
Zondag 25 mei 2025
Mijn dag begon eigenlijk al voordat mijn wekker, mijn iWatch, afging. Ik had hem gezet om op tijd uit bed te komen, wat niet alleen voor mij, maar ook voor mijn vrouw Ingrid belangrijk is. Door haar ziekte is het soms lastig voor haar om mee te gaan naar de kerk, wat we allebei erg jammer vinden. Gelukkig kon ze er vandaag wel bij zijn, en samen keken we uit naar de dienst.
Naar de samenkomst op de Veluwe
Momenteel verblijven we regelmatig in onze stacaravan op een camping op de Veluwe. Het is fijn om daar op zondag een kerkdienst bij te wonen. Na wat zoeken kwamen we terecht bij de Living Hope gemeente in Putten. Een warme gemeenschap van ruim tweehonderd mensen, waar de aanbidding prachtig is en de preek altijd inspirerend. We voelden ons meteen welkom en hebben genoten van de muziek, de getuigenissen en de fijne sfeer. Je merkt echt dat de Heer daar aanwezig is.
Een inspirerende getuigenis: Rik Celie, arts in Zuid-Amerika
Tijdens de dienst sprak Rik Celie, een Belgische arts-zendeling. Hij vertelde over zijn ervaringen in Bolivia, waar hij als enige arts geconfronteerd werd met extreme armoede en gebrek aan medicatie. Hij zag veel pijn en lijden, vooral bij kinderen, zonder verdoving. Rik is al 35 jaar zendeling, voornamelijk in arme gebieden. Zo hielp hij na de aardbeving in Haïti in 2010 mee met het opzetten van kinderdorpen.
De situatie is nu erg moeilijk door geweld en ontvoeringen. In Bolivia werkt hij met een medisch team om afgelegen dorpen te bereiken die geen andere hulp krijgen. Ze bieden medische zorg aan mensen die vaak geen toegang hebben tot basisgezondheidszorg. Ze hebben dringend middelen nodig voor transport en medicijnen, omdat ze alles zelf moeten meenemen vanwege de corruptie daar. Rik hoopt snel meer fondsen te werven om hun werk voort te zetten en zelfs klinieken te openen die hun missies kunnen financieren.
Preek: Wat mag de weg volgen mij kosten?
Na Rik’s indrukwekkende verhaal volgde de preek van Peter van der Kist, met als thema ‘Wat mag de weg volgen mij kosten?’. We hadden net gezongen ‘Jezus, alles geef ik u’, en Peter vroeg ons na te denken over de betekenis van die woorden. Alles geven betekent ook ons kruis opnemen.
Peter sloot de serie over het volgen van Jezus af. Hij refereerde aan Paulus, die alles verloor toen hij Jezus ontmoette. Paulus zat vaak in de gevangenis voor het evangelie en zou volmondig hebben gezongen: ‘Alles geef ik U!’. We stonden stil bij drie hoofdthema’s: blijven kijken naar Jezus, verlangen om meer op Hem te lijken en Zijn kruis dagelijks opnemen.
Jezus zei zelf dat wie Hem wil volgen, zichzelf moet verloochenen en zijn kruis dagelijks moet opnemen. Dit kruis is niet hetzelfde als wat Jezus droeg; wij hoeven niet voor de zonden van anderen te sterven. Het betekent wel dat we ons leven in Zijn handen moeten leggen. Jezus kwam naar de aarde om ons te redden, omdat wij de kloof tussen God en mensen niet konden overbruggen. Hij nam al onze pijn op zich om Gods wil te doen, zelfs tot aan het kruis. Nu vraagt Hij ons of wij bereid zijn om onze kruisen ook op te nemen in onze roeping.
Het volgen van Jezus kost iets; het vraagt om keuzes maken zonder uitstel. Lucas geeft voorbeelden van mensen die excuses bedachten om Jezus niet direct te volgen. Maar Jezus roept ons op om Zijn koninkrijk prioriteit te geven boven persoonlijke zaken. We moeten niet omkijken of afgeleid worden door zorgen of twijfels; net als een boer die ploegt, moeten we vooruitkijken naar het Koninkrijk van God, dat nog steeds groeit met mensen die gered moeten worden.
Laten we beginnen waar we zijn, met kleine stappen richting verandering, zoals Jezus deed met anderen in hun situaties. Het gaat erom stapje voor stapje dichter bij Hem te komen zonder ontmoedigd te raken door mislukkingen; Hij is er altijd voor ons als we vallen. De weg volgen kost moeite, maar levert uiteindelijk veel meer op dan wat deze wereld te bieden heeft. Laten we kiezen voor Christus, zodat anderen ook zien wie Hij is via ons leven. Amen!
Na de dienst: koffie en gesprekken
Na de dienst dronken we eerst heerlijk koffie en voerden we gezellige gesprekken. Het is zo leuk om nieuwe mensen te ontmoeten, vooral mensen die vol zijn van God en vertellen hoe de Bijbel hen inspireert om het evangelie aan kinderen en volwassenen te brengen. Ik sprak bijvoorbeeld met een schrijfster die kinderboeken schrijft en daar verschillende prijzen mee heeft gewonnen. Het is zo bijzonder om nieuwe mensen te leren kennen met wie je direct, van hart tot hart, kunt praten.
Daarna reden we weer naar de camping, genietend van de prachtige natuur dwars door de bossen van Garderen. Na wat gegeten te hebben, kwam een vriend ons bezoeken die zijn ervaringen van de afgelopen dagen kwam delen.
Afscheid en terug naar huis
’s Avonds keken we nog gezellig samen een filmpje, maar helaas moest ik daarna naar huis, naar Alphen aan den Rijn. Morgen staat er namelijk een belangrijke vergadering in mijn eigen gemeente op de planning. Soms moet je nu eenmaal terug naar huis als je op de Veluwe verblijft.
Onderweg kwam ik nog onverwacht in de file terecht door een ongeluk, ondanks dat ik om tien uur ’s avonds dacht te vertrekken om problemen op de weg te voorkomen. Maar dat weerhoudt me er niet van om dit verhaal van vandaag te vertellen. Ik hoop zo meteen een goede nachtrust te hebben. Het thema was immers van wekker tot welterusten, dus ik kon het niet nalaten om Ingrid nog even te bellen. Ik belde haar en wenste haar een hele goede nachtrust. Zo kwam er een einde aan mijn interessante en vooral inspirerende dag.
@wimvanputten