Jasper is een beetje lui
Iedere gelovige krijgt ermee te maken
‘Morgen,’ fluisterde hij
Het was zo’n doodgewone doordeweekse avond, eentje waarop de klok wel stil leek te staan. Jasper zat onderuitgezakt op de bank, de afstandsbediening als een slap voorwerp in zijn hand. Op het scherm flitsten beelden voorbij: een of ander spelletjesprogramma, de zoveelste reclame, en daarna het journaal. Niks wat hem echt raakte, maar het vulde de stilte in huis op. Zijn vrouw lag al in bed, de kinderen sliepen al lang en breed. Het huis ademde die typische avondrust die hij vroeger zo kon koesteren. Maar nu? Nu voelde het anders. Alsof die stilte hem iets wilde vertellen wat hij liever niet wilde horen.
Op het tafeltje naast hem lag een Bijbel. Al weken lag ‘ie daar, misschien zelfs wel maanden. Het stof zat erop. Soms streek hij er met zijn vinger overheen, meer uit een soort automatisme dan uit echte interesse. ‘Morgen,’ fluisterde hij dan tegen zichzelf. ‘Morgen pakt hij ‘m wel weer op.’ Maar die morgen kwam nooit. Er was altijd wel iets. Werk dat uitliep, de kinderen moesten naar sport, boodschappen moesten nog gedaan worden… Het leven had hem in zo’n zachte, warme greep dat hij er maar niet uit leek te komen. Een soort verdoving waaruit hij niet wakker werd geschud.
Dat was lang geleden
Hij moest denken aan vroeger, toen hij nog wekelijks naar zijn gemeente ging. Niet omdat het moest, maar omdat hij er echt iets zocht. Antwoorden, vrienden, of gewoon die innerlijke rust die hij zo had gemist. Maar dat was lang geleden. Nu ging hij alleen nog met de grote feestdagen, en dan vooral voor zijn vrouw. ‘Wat heb ik eraan?’ had hij laatst nog tegen de buurman gemopperd toen die hem uitnodigde voor een Bijbelkring. ‘Al dat gepraat over God en geloof – het verandert toch niks aan mijn leven.’ Die woorden rolden er zo makkelijk uit, alsof hij ze al duizend keer geoefend had.
Vreemd eigenlijk, hoe die houding erin geslopen was. Alsof iemand hem had ingefluisterd dat zoeken naar God een beetje ouderwets was. Iets voor bejaarden, of voor mensen die het leven nog niet echt snapten. Hij was toch een moderne man? Goede baan, dikke auto, vliegvakanties… Wat had hij nog meer nodig? Toch was daar die leegte. Die knagende onrust die hem vooral ’s avonds overviel, als de dagelijkse drukte wegviel. Dan voelde hij zich plots zo nietig in het grote geheel. Alsof zijn leven eigenlijk nergens over ging, ondanks alle bezigheden.
Serieus gesprek met God
Hij zapte verder. Een documentaire over wilde dieren in Afrika. Prachtige beelden, maar zijn gedachten dwaalden af. Wanneer had hij voor het laatst écht gebeden? Niet zo’n haastig ‘dank je wel’ voor het eten, maar een serieus gesprek met God? Hij kon het zich niet herinneren. ‘Bidden is toch gewoon tegen jezelf praten,’ had zijn collega een tijdje terug beweerd. ‘Een soort zelftherapie. Verder niks.’ En hij had geknikt, alsof hij het ermee eens was. Maar ergens, heel diep vanbinnen, wist hij dat dit niet klopte. Dat er meer was.
Ongemakkelijke vragen
De klok tikte door. Half elf alweer. Morgen weer vroeg op voor werk. Hij kwam overeind en rekte zich uit. Zijn blik viel nog even op die Bijbel. Zijn hand aarzelde erboven. Maar nee, hij was moe. En wat zou hij erin vinden dat hij niet al honderd keer had gehoord? Terwijl hij het licht uitdeed, vroeg hij zich af of dit het dan was. Dit leven vol kleine taakjes, kleine zorgen, kleine pleziertjes. Of er niet méér moest zijn. Maar die vraag duwde hij weg, net zoals hij de laatste tijd alle ongemakkelijke vragen wegduwde.
Boven hoorde hij zijn vrouw woelen in bed. Ze sliep onrustig de laatste tijd. Misschien miste zij het ook wel – die diepte, die connectie met iets groters dan zichzelf. Maar ze spraken er niet over. Alsof er een stilzwijgende afspraak was om dat soort onderwerpen te mijden. Hij deed de deur van de woonkamer achter zich dicht. De Bijbel bleef achter in het donker, wachtend op een morgen die misschien nooit zou komen.
De zaaier
Hoe graag wil jij God eigenlijk dienen, en echt de tijd nemen om Zijn Woord te lezen, om te bidden? Voor sommigen is het misschien gesneden koek, maar anderen halen hun schouders op en denken: ach…, mooi voor een ander, maar niets voor mij. En dan zijn er nog degenen die er vol enthousiasme mee begonnen, maar gaandeweg verwaterde het toch een beetje.
Het doet mij denken aan dat verhaal van Jezus over de zaaier. Niet elk zaadje dat gestrooid werd, kwam tot volle wasdom. Hopelijk het meeste wel, maar er was ook zaad dat gewoon verloren ging. Het viel op steenachtige grond, waar het hart koud en hard bleef, zonder ruimte voor het zaad om te groeien. Dat was dat vluchtige luisteren naar een preek, of plichtsgetrouw een stukje Bijbel lezen, zonder er echt warm of koud van te worden. Zo’n zaadje kon niet ontkiemen, kreeg geen tijd, geen diepgang.
Zo jammer
Soms viel het zaad ook tussen het onkruid. Dan kwamen er stekelige, geïrriteerde reacties op een prediking die eigenlijk bedoeld was om ons hart op God te richten, in plaats van op al die aardse beslommeringen. Vaak hoor je dan: ‘Ik merk niks van God, Hij spreekt niet tot mij, en volgens mij luistert Hij ook niet.’ Zo jammer, en ook zo verdrietig is dit. Aan God zal het niet liggen.
Geef de Heilige Geest de regie
God wil juist dat Zijn liefde, Zijn Woord, Zijn geliefde Zoon Jezus álle ruimte krijgt in ons leven. Laat je dus niet afleiden, geef de ‘vijand’ geen millimeter, en laat geen kostbare tijd verloren gaan aan dingen die je uiteindelijk geen échte bevrediging zullen geven. De diepste vrede in je hart vind je pas als je de tijd neemt om naar de Heer te luisteren, door Zijn Woord te lezen, door Zijn Heilige Geest de regie over je leven in handen te geven. En geloof me, dat is allesbehalve saai of stoffig! Het is juist een leven vol uitdagingen en het biedt een compleet verfrissend perspectief.
Denk jij dat je klaar bent om die stap te zetten en die diepere vrede te ervaren?
Bekijk hier de video over dit onderwerp
@wimvanputten