Wanneer wachten geen optie meer is
Dit verhaal is een samenvatting van een oude toespraak van mij, gebaseerd op het verhaal van Jonathan in 1 Samuel 14. Ik moedig je aan om dit Bijbelgedeelte eerst te lezen om het verhaal en de context volledig te begrijpen voordat je verder leest.
Wachtend op goddelijk ingrijpen
De zon brandde meedogenloos op de rotsachtige grond van het Israëlitische kamp. In de schaduw van een eenzame boom zat Jonathan, zijn blik strak gericht op de vijandelijke linies in de verte. Om hem heen hoorde hij het negatieve gemompel van ontmoedigde soldaten en het zuchten van mannen die hun hoop hadden opgegeven. Zijn volk zat gevangen in een uitzichtloze situatie – onderdrukt, machteloos, wachtend op een goddelijk ingrijpen dat maar niet kwam. Maar Jonathan kon niet langer lijdzaam toezien.
De noodzaak van actie
Terwijl velen zich hadden neergelegd bij hun lot, woedde er in Jonathan een onbedwingbaar vuur. Het was geen roekeloze impuls die hem dreef, maar een diepe overtuiging dat Gods hulp de omstandigheden ver oversteeg. Hij koesterde een plan – of, beter gezegd, hij had een onwankelbaar geloof dat God een plan had.
“We kunnen niet blijven wachten tot alle voorwaarden gunstig zijn,” fluisterde hij tegen zijn wapendrager. “Soms is het essentieel om simpelweg een belangrijke stap te zetten.” Ieder mens heeft te maken met uitdagingen, met confrontaties en soms uitzichtloze situaties. Dat zijn momenten waar het op aan komt. Waar actie van je verwacht wordt.
Dit principe, hoewel duizenden jaren oud, blijft actueel: onderga niet passief wat je overkomt, maar ga actief de strijd aan. Want in een wereld vol onverwachte veranderingen en uitdagingen – de ‘hobbels’ op ons pad – hebben we de keuze: durven we die belemmeringen te trotseren, of blijven we veilig aan de zijlijn staan? Zo maar een persoonlijke vraag: Wat is op dit moment jouw grootste “hobbel” in je leven? Durf je, net als Jonathan, die stap te zetten ook al zie je de hele weg nog niet?
Het gevolg van stilstand
Niet ver van Jonathan zat zijn vader, koning Saul, in zijn tent. Ooit was Saul een man van daad, een leider die God met heel zijn hart volgde. Echter, succes had hem getekend. Waar hij voorheen radicaal geloofde, had hij zich nu genesteld in comfort en routine. Zijn hart was niet langer volledig gericht op het dienen van God, maar op zijn eigen welzijn en status.
Het was een pijnlijke realiteit: zijn leger was grotendeels onbewapend, niet alleen fysiek maar vooral ook geestelijk. Ze hadden hun paraatheid verloren; hun scherp geloof was verworden tot een plichtmatige traditie waarin God slechts een beperkte rol speelde.
Saul illustreerde perfect wat er gebeurt wanneer we geloof inruilen voor gemakzucht. Wanneer God van de hoofdrol naar de coulissen wordt verschoven, en we vastlopen in de verstikkende grenzen van onze eigen comfortzone. Misschien ervaar je dit ook wel in je eigen leven, de neiging om “geloof in te ruilen voor gemakzucht”, zoals bij koning Saul? Dan moet dit verhaal je wakker schudden en aansporen tot verandering, hoop ik.
De kracht van samen optrekken
Jonathan stond er echter niet alleen voor. Naast hem stond zijn wapendrager – een man wiens naam niet wordt genoemd, maar wiens loyaliteit des te krachtiger spreekt. Toen Jonathan zijn gedurfde plan ontvouwde, aarzelde deze trouwe metgezel geen moment.
“Ik ben met je,” zei hij eenvoudig. “Waar jouw hart je ook heen leidt.”
In deze korte uitwisseling school een diepgaande les. Soms zijn we geroepen om te leiden, soms om te volgen. Maar altijd zijn we geroepen om deel te zijn van de oplossing van een probleem. Om samen op te trekken, in plaats van te verzanden in kritiek of rebellie. Want zelfs als de tegenstand torenhoog lijkt – die ‘kloof’ die ons scheidt van ons doel – is er met de juiste steun en houding altijd een weg te vinden. Ik hoop dat jij een wapendrager bent voor iemand anders of dat je een wapendrager hebt in moeilijke tijden?
Geloof opent deuren
De kern van Jonathans moed lag niet in zijn eigen capaciteiten, maar in zijn geloof. Het ging er niet om dat hij een ‘groot geloof’ bezat, maar dat hij geloofde in een ‘grote God’.
Dit principe werd eeuwen later prachtig geïllustreerd door Roger Bannister, de atleet die in 1954 als eerste de mijl onder de vier minuten liep. Wat jarenlang als fysiek onmogelijk werd beschouwd, bleek door geloof in eigen kunnen en doorzettingsvermogen ineens haalbaar. Zijn prestatie opende de deuren voor talloze anderen die in zijn voetsporen traden. Zo werkt geloof. Als we twijfelen aan wat mogelijk is, moeten we ons ‘schild van geloof’ opheffen en vasthouden aan Gods beloften. Want zonder geloof – zo leren we uit dit oude verhaal – is het onmogelijk Hem welgevallig te zijn.
De voorwaarde van toewijding
Maar wat vraagt zo’n geloof van ons? Jonathan gaf het antwoord door zijn daden. Toen het moment daar was, klom hij letterlijk op handen en voeten de steile rotswand op naar de vijandelijke stellingen. Het was een beeld van totale toewijding – een leven ‘met handen en voeten’.
Zo vraagt ook ons geloof om een volledige inzet: onze tijd, onze talenten, ons gebed, zelfs onze financiën. Het is een oproep om niet langer passief toe te kijken hoe kansen voorbijgaan of problemen onopgelost blijven, maar om actief te handelen. Het vraagt van ons om ‘geloofswoorden’ te spreken – woorden die vol vertrouwen uitspreken wat God kan doen, zelfs als de situatie onoverkomelijk lijkt. Dit vraag van ons een concrete actie, een stap, hoe klein ook, om een situatie die je passief ondergaat te doorbreken?
De dagelijkse uitnodiging
Jonathans’ verhaal is duizenden jaren oud, maar de uitnodiging is nog altijd actueel: “Neem de volgende hobbel in je leven.”
Of het nu gaat om die teleurstelling die je al maanden achtervolgt, die terugval waar je maar niet overheen lijkt te komen, of dat gevoel van gebondenheid aan omstandigheden die je niet kunt veranderen – de boodschap blijft kristalhelder: sta op!
Geloof dat met Gods hulp bergen verzet kunnen worden en de vijand verslagen kan worden. Durf je te tonen in je kwetsbaarheid, durf je te geloven ondanks de twijfel, en durf die volgende stap te zetten ook al zie je de hele weg nog niet.
Want net als Jonathan ontdekken we dat de hobbels in ons leven vaak niet bedoeld zijn om ons tegen te houden, maar om ons te leren vliegen. Het leven zit vol onverwachte wendingen. De vraag is niet of ze komen, maar hoe we ervoor kiezen te staan wanneer ze er zijn. Wat is jouw volgende hobbel? En ben je bereid om, net als Jonathan, die stap te zetten?
@wimvanputten