Ik wil vrij zijn
We hebben de afgelopen week in Nederland 80 jaar vrijheid gevierd. Een bijzonder moment om bij stil te staan, want tachtig jaar geleden kwam hier in Nederland een einde aan de oorlog. Dat gebeurde dankzij soldaten uit landen zoals Canada en vele anderen, die hierheen kwamen, na vele maanden van strijd, om ons te bevrijden van de Duitse overheersing.
De dag ervoor, op 4 mei, herdachten we juist de slachtoffers. De soldaten die hun leven gaven voor onze vrijheid, maar ook de miljoenen burgers, die omkwamen door de oorlog, waaronder de zes miljoen Joden tijdens de Holocaust. Een verschrikkelijke tijd die we nooit mogen vergeten.
‘Veel onvrede’
Dan komt 5 mei, een dag om te vieren! Overal wapperen de vlaggen en er zijn feesten en evenementen. Een belangrijk moment was weer in Wageningen, bij Hotel de Wereld, waar destijds de overgave werd getekend. Daar was een defilé, een optocht met de belangrijkste mensen, de oude veteranen. Onze eigen premier en de Poolse premier Tusk waren getuigen van deze tocht van oud-strijders. Tusk zei iets belangrijks:
‘we mogen onze ogen niet sluiten voor het kwaad in de wereld.’
En dat klopt. Hoewel wij hier feestvieren, is er op veel plekken in de wereld nog oorlog en onrust. Denk aan Oekraïne of het Midden-Oosten, waar mensen dagelijks vechten om te overleven. Maar de onrust zit niet alleen ver weg, tussen landen. Het zit soms ook dichterbij, in de levens van gewone mensen. Zelfs tijdens onze feestdagen zagen we dat, door protesten en boosheid, de goede sfeer werd verstoord. Dat laat zien dat er bij veel mensen onvrede leeft, diep vanbinnen.
Maar vrijheid… dat is meer dan alleen geen oorlog hebben. Het is ook je van binnen vrij voelen. Vrij van constante druk, stress, verplichtingen of boosheid. Soms voelt het alsof je een zwaar ‘juk’ met je meedraagt, een soort last die je drukt. In de Bijbel wordt dat beeld ook gebruikt in Jesaja 9:3
Want het juk van hun last, de stok op hun schouders, en de knuppel van hun slavendrijver hebt U verbroken als eens op Midiansdag.
Een juk, een enorme last op je schouder. Het gaat over lasten zoals schuldgevoel, eenzaamheid, verdriet, financiële zorgen. Dingen waar je moeilijk van loskomt, hoe hard je het ook probeert of bidt.
Soms ga je dan naar anderen wijzen. De omstandigheden zijn fout, die persoon heeft het gedaan. En ik zeg niet dat jouw situatie makkelijk is, of dat anderen geen rol spelen, maar ik geloof wel dat de eerste stap naar vrijheid, naar een doorbraak, bij jouzelf begint. Zelfs als je omstandigheden niet veranderen, kun je wel anders naar dingen kijken, een andere sfeer voor jezelf creëren. Dat is niet altijd makkelijk in eigen kracht, maar geloof in God en zijn hulp daarbij, kan enorm helpen, door gebed en soms ook een vorm van bevrijding. Je hoeft niet gevangen te blijven in je eigen problemen.
Dat slaat de spijker op z’n kop.
Vaak geven we anderen de schuld, maar verandering begint pas echt als ik besluit te veranderen, als ik de keuze maak om niet langer het slachtoffer te zijn. Ik las een keer een treffende uitspraak van Cees Bots: ‘Als je echt vrede wilt, probeer dan jezelf te veranderen, niet de ander. Het is makkelijker om pantoffels te dragen dan de hele aarde te bedekken met tapijt.’ Dat slaat de spijker op z’n kop.
Denk ook aan het bekende gebed ‘Onze Vader’, waar staat: ‘Vergeef ons onze schulden, ………zoals ook wij vergeven wie ons iets schuldig is.’ Dat laatste deel is cruciaal. Als je de mensen vergeeft die jou pijn hebben gedaan – je ouders, een broer, een leraar, een vriend, wie dan ook – dan maak je jezelf los. Je laat die last van boosheid en wrok los. Dat doe je in geloof, en toewijding. Dit zijn stappen in het geloof.
Vergeven is een enorme stap op weg naar persoonlijke vrijheid. Ik daag je uit om in vertrouwen naar God te gaan, die een Vader en Bevrijder is, door Jezus Christus. Als je die verbinding zoekt, zul je ervaren dat Hij je helpt om los te komen. Want uiteindelijk zit de sleutel tot een vrij leven niet buiten je, maar aan de binnenkant van jouw eigen deur.
@wimvanputten