Leef zoals je spreekt
De preek
Dominee Wilfred ter Welle stond in de consistorie van de dorpskerk, een beetje verloren in de spiegel te kijken of zijn haar wel goed zat en zijn bef van zijn toga recht zat. Over precies een uurtje moest hij aan de bak, zo’n tweehonderd gelovigen zaten die middag te wachten om zijn verhaal over vergeving en nederigheid aan te horen. Zijn preek was tot in de puntjes voorbereid en zijn stem klonk weer helder, zijn heesheid door een korte verkoudheid was weer over, maar vanbinnen? Daar knaagde iets.
Gisteren was het gedonder geweest in huis om een futiliteit met zijn vrouw. En toen zijn zoon hulp nodig had met zijn huiswerk, reageerde hij compleet verkeerd. Om nog maar te zwijgen over afgelopen week, toen een collega-predikant, die blijkbaar populairder was, hem compleet op zijn zenuwen werkte. ‘Hoe in hemelsnaam kan ik anderen vertellen over vergeving als ik zelf met de grootste moeite iemand kan vergeven en me niet te ergeren?’ mompelde hij tegen zijn eigen spiegelbeeld, alsof die hem een antwoord kon geven.
Een terugblik op zijn roeping
Hij dacht terug aan die tijd, twintig jaar geleden, toen hij met zo veel vuur van start was gegaan. Hij had vastbesloten om God met hart en ziel te dienen. Maar ergens onderweg was hij een beetje het spoor bijster geraakt; preken was niet alleen een kwestie van mooie woorden, het ging erom dat je leven die woorden ook weergaven. Of zoals de Engelsen zeggen: ‘walk your talk.’
Hij pakte zijn bijbel, sloeg hem nog een keer open en las de tekst die hij had uitgekozen voor de preek van die middag: ‘Wees daarom barmhartig, zoals jullie Vader barmhartig is.’ Deze woorden raakten hem nu nog dieper dan voorheen.
De echte uitdaging
Langzaam begon hij te beseffen dat zijn grootste horde niet lag in het schrijven van inspirerende preken of het runnen van een kerk die steeds groter werd. De echte uitdaging was om elke dag weer bewust te kiezen voor de principes die hij vanaf de kansel verkondigde.
Hij knielde neer in zijn kleedkamer en bad: ‘Heer Jezus, help me alstublieft om niet alleen Uw Woord te verkondigen, maar er ook een levend voorbeeld van te zijn. Laat mijn leven kloppen met wat ik zeg.’
Een nieuwe kracht
Toen hij even later de preekstoel beklom, voelde hij een heel ander soort kracht door zich heen stromen. Niet de overtuigingskracht van iemand die anderen wilde imponeren, maar de bescheidenheid van iemand die zelf nog lang niet uitgeleerd was.
‘Vrienden,’ begon hij, ‘vandaag wil ik het met jullie hebben over vergeving. En ik zeg dit niet als iemand die het al perfect beheerst, maar als iemand die elke dag opnieuw ontdekt hoe hard hij zelf vergeving nodig heeft.’ Zijn woorden waren dieper, persoonlijker, misschien zelfs kwetsbaar. Ze kwamen niet uit zijn hoofd vol theologische kennis en spreekvaardigheid, of uit zijn jarenlange ervaring als prediker, maar recht uit zijn eigen worstelingen en groei.
Een oprechte ontmoeting
Na de dienst kwam zuster De Wit, een oudere dame uit de kerk, naar hem toe. ‘Dominee,’ zei ze zacht, ‘vandaag hoorde ik niet zomaar een preek. Ik hoorde een mens die eerlijk was over zijn eigen reis met God. Dat heeft mij diep geraakt, dank u wel.’
Hij glimlachte verlegen. Hij snapte het nu; zijn taak was niet om perfect te zijn, maar om echt te zijn. Het ging er niet om anderen te imponeren met zijn wijsheid en overredingskracht, maar om samen met hen te groeien in geloof en liefde.
‘Walk your talk’
Die avond, toen hij thuiskwam, gaf hij zijn vrouw een dikke knuffel. ‘Het spijt me van gisteren,’ zei hij. ‘Ik wil niet alleen op zondag een man van God zijn, maar elke dag.’ Zijn vrouw glimlachte en zei: ‘Dat is de man op wie ik verliefd werd. Niet de perfecte dominee, maar de man die elke dag probeert om dichter bij God te komen.’
Hij realiseerde zich dat zijn roeping inderdaad een enorme verantwoordelijkheid was. Niet omdat hij feilloos moest zijn, maar omdat hij zichzelf elke dag opnieuw moest afvragen: ‘Leef ik wat ik preek? Word ik elke dag een beetje beter in de liefde die ik verkondig?’ Hij had geleerd dat de invloed van zijn werk niet alleen in zijn woorden zat, maar in de eerlijkheid waarmee hij zijn eigen geestelijke groei deelde met anderen. En dat maakte hem niet alleen een betere dominee, maar ook een waardevoller mens.
Vanaf die dag bad hij elke ochtend: ‘Heer Jezus, laat mijn leven Uw liefde uitstralen, niet alleen mijn woorden. Help me om nederig te blijven leren, zodat ik anderen kan helpen te groeien in geloof.’ En zo kwam hij tot de ontdekking dat de mooiste preken niet altijd vanaf de preekstoel of het podium komen, maar uit een leven dat echt probeert te leven wat het gelooft.
@wimvanputten