Het was een beetje koud in mijn hart
Misschien was ik stil. En dacht je wat denkt hij nou?
En misschien dat ik wel iets anders wou. Ik was heel even weg, ik was er even niet.
Want weet je liefste, het was een beetje koud in mijn hart.
(Frank Boeijen 1991)
Want weet je liefste, het was een beetje koud in mijn hart.
Het was een beetje koud in mijn hart. Ja, die zin… vanmorgen kwam-ie zomaar binnenzeilen. Word je wakker en dan is daar ineens die flard tekst
Een liedje van Frank Boeijen dit keer. ‘Koud in mijn hart’. Een paar woorden die je soms even stilzetten, een zin die blijft hangen. Het linkt even aan iets uit je eigen leven, je herinneringen.
Frank Boeijen, die stem, die is uniek. Een beetje hees, heel karakteristiek, die herken je uit duizenden. En z’n teksten… die hebben vaak een link met heftige dingen, soms heel tragische gebeurtenissen. Denk aan ‘Zwart-Wit’, over die vreselijke moord op de 15-jarige Antilliaanse jongen Kerwin Duinmeijer in 1983. Of dat nummer over die vrouw in het Kronenburgpark, een plek die bekend stond als tippelzone en trefpunt voor heroïneverslaafden en prostituees. Ik heb deze CD al vele tientallen jaren in mijn bezit, en hij behoort wat mij betreft tot de toppers van de Nederlandse popmuziek.
Alles zag zwart, terwijl het wit moet zijn
Maar het lied ‘Koud in mijn hart’… gaat over innerlijke gedoe. Over een relatie, waarbij één van de twee even in de knoop zit. Twijfelt. Het even niet weet. Zijn hart in verwarring, en onrust is. “Alles zag zwart, terwijl het wit had moeten zijn.” Precies dat. Je denkt een keuze te maken, maar dan blijkt het toch anders. Dat verlangen naar vrijheid, die verwarring… ‘Ik wist het even niet’, zo treffend bezongen.
En dan denk ik aan ons, mijn vrouw en ik. Gezegend ben ik met een ongelooflijk lieve vrouw. We zijn zo verweven, zo vertrouwd met elkaar… Het idee dat ik haar kwijt zou raken, daar moet ik echt niet aan denken. En gelukkig, die angst is er ook niet, maar om ons heen heb ik genoeg huwelijken zien stranden, helaas. En zeker op mijn leeftijd… vrienden, bekenden, geliefden die wegvallen door overlijden. Dat is de realiteit, helaas. Die verscheurdheid.
Het vuurtje is nooit meer gedoofd.
Als tieners vonden we elkaar, die vonk… en Goddank, dat vuurtje is nooit meer gedoofd. Nu, zestig jaar later, voel ik nog steeds diezelfde diepe liefde en genegenheid. Iets waar ik dagelijks dankbaar voor ben. Maar ja, perfectie bestaat niet. Ook in onze relatie zijn er die frictiemomenten. Dat je elkaar even niet begrijpt, dat iets verkeerd valt. Heel eerlijk, vaak ligt het dan aan mij. En ja, dan ontstaat er zo’n ‘koud moment’. Zo’n moment waarin alles even zwart lijkt, terwijl het gewoon wit is, maar het schuurde. Je bent boos, voelt je niet begrepen… en dan die neiging om even weg te willen. Precies zoals Frank Boeijen zingt: ‘Ik was heel even weg, ik was er even niet.’
Omdat we ons leven, ons huwelijk, al zo jong aan God hebben toevertrouwd, is Hij er altijd bij geweest. Onze Heer was er op de mooie momenten, de geboorte van de kinderen. Samen op de rand van het bed bidden voordat we naar het ziekenhuis reden. Maar Hij was er ook als het schuurde, knetterde tussen ons. Gelukkig is ons huwelijk nooit echt in gevaar geweest, maar die momenten dat het ‘een beetje koud in mijn hart’ was… die kenden we wel. Wat een zegen dat liefde krachtiger is dan boosheid. Dat Gods liefde geliefden weer naar elkaar toebrengt, als ze elkaar even kwijt zijn. Dan is het de Heilige Geest die je leert de minste te zijn. Die je over je trots, je egoïsme, je irritatie heen helpt en zegt: ‘Nu ga je het goed maken.’ ‘Nu ga je erover praten, niet wegkruipen in je verongelijkte zelf. Kom maar tevoorschijn.’
Voor wie zich nu zorgen maakt: wat ik schrijf, heeft niets te maken met het heden. Maar wie terugkijkt en eerlijk is… ja, die momenten zijn er zeker geweest. Zo leer je je lessen in het leven. Eén van de belangrijkste? Elkaar niets meer verwijten, geen beschuldigingen. Dat geeft zoveel ruimte, voorkomt zoveel pijn en verdriet.
Eerst eens tot tien tellen
Ik wil wegblijven uit dat gebied van verwijten en beschuldigingen. De gelijkenis van de splinter en de balk… ja, die speelt ook in een huwelijk. De kleinigheden waar je over valt bij de ander, vallen in het niet bij je eigen tekorten. Geen ‘balk’, nee, maar soms wel een flink stuk hout… ‘Eerst maar eens tot tien tellen’, zei mijn moeder vroeger al. En dat geldt niet alleen thuis. Lees je mails, je Facebook-reacties, je appjes eens na voor je ze verstuurt. Voor je het weet, is de schade groter dan dat ‘dingetje’ waar je zo nodig op moest reageren. Zo kom je niet dichter bij elkaar.
Daarom zou ik zo graag aan 1 Korinthe 13 willen toevoegen: ‘de liefde verwijt elkaar niets.’ Maar ja, aan de Schrift mag je niks toevoegen. Dus laten we het houden bij wat er wel staat over de liefde, dat is al uitdagend genoeg: “Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan.” (1 Kor. 13:5 NBV).
Dat is toch een mooie opdracht? Dus ja, iedereen, en ik in ieder geval wel, kan weer aan de slag.
@wimvanputten