Twee profeten op reis: van keuzemoment naar keuzemoment
Dit verhaal is een samenvatting van een oude toespraak van mij, gebaseerd op het verhaal van Elia en Elisa in 2 Koningen 2:1-12. Ik moedig je aan om dit Bijbelgedeelte eerst te lezen om het verhaal en de context volledig te begrijpen voordat je verder leest.
Hij slachtte zijn ossen, verbrandde zijn ploeg
Het begon allemaal met Elia, die wist dat God hem snel bij Zich zou nemen in een wervelwind. Samen met zijn leerling Elisa startte hij een bijzondere reis. Een reis langs plekken die belangrijk waren in de geschiedenis van Israël.
Elisa was een gewone jongen. Hij kwam van het platteland, waar hij ploegde met twaalf ossen. Toen Elia hem vroeg om God te dienen, gooide Elisa zijn hele leven om. Hij slachtte zijn ossen, verbrandde zijn ploeg en ging met Elia mee. Een duidelijke breuk met het verleden, hij liet echt alles achter zich.
Jaren later stond hun band – die tussen meester en leerling – op het punt om getest te worden. Hun reis zou vol belangrijke keuzemomenten zijn.
Gilgal: De plek met een schone lei
De reis begon in Gilgal. “Blijf jij hier,” zei Elia tegen Elisa, “want de Heer wil dat ik naar Bethel ga.” Maar Elisa wilde niet. “Zo waar de Heer leeft en zo waar u leeft, ik laat u niet alleen!”
Gilgal was geen toeval. Het was de plek waar de Israëlieten het beloofde land binnenkwamen. Daar werden alle mannen die in de woestijn waren geboren besneden, als teken dat ze nu echt bij Gods volk hoorden. God had daar tegen Jozua gezegd: “Vandaag neem Ik de schande van Egypte van jullie weg.”
Voor Elisa was dit het eerste kruispunt: zou hij het oude loslaten? Zou hij de schaamte en pijn van vroeger achter zich laten en verdergaan met God? Zijn antwoord was duidelijk: hij ging met Elia mee.
Bethel: De plek voor een persoonlijke band
In Bethel testte Elia Elisa opnieuw: “Blijf jij hier, de Heer wil dat ik naar Jericho ga.” Weer weigerde Elisa: “Zo waar de Heer leeft en zo waar u leeft, ik laat u niet alleen!”
Bethel – wat ‘Huis van God’ betekent – was de plek waar Jakob eeuwen eerder een droom had die zijn leven veranderde. Hij zag een ladder naar de hemel en ontmoette God op een hele persoonlijke manier. Het was geen grote kerk, maar een simpele plek in de woestijn waar God Zich liet zien.
Voor een profeet is zo’n intieme band met God heel belangrijk. Je kunt God niet dienen als je Hem niet persoonlijk kent. Bethel staat voor die diepe, verborgen connectie met God – die stille momenten waarin Hij tot je spreekt.
Elisa begreep dat hij deze band nodig had en koos ervoor om verder te gaan.
Jericho: De plek van vrijheid
Voor de derde keer testte Elia zijn leerling: “Blijf jij hier, de Heer wil dat ik naar de Jordaan gaan.” En voor de derde keer antwoordde Elisa trouw: “Zo waar de Heer leeft en zo waar u leeft, ik laat u niet alleen!”
Jericho was meer dan zomaar een stad. Het was een vesting, een stad met hoge muren die de toegang tot het beloofde land blokkeerde. Voor de Israëlieten leek het een onneembare hindernis, totdat God de muren liet vallen.
Ook in ons leven kunnen er ‘bolwerken’ zijn: een minderwaardigheidsgevoel, verslavingen, verkeerde ideeën, familieproblemen. Dit zijn dingen die ons tegenhouden in onze geestelijke groei. Maar het evangelie, het goede nieuws, is een boodschap van bevrijding. Net zoals de muren van Jericho vielen, kunnen ook de bolwerken in ons denken worden afgebroken.
Elisa koos ervoor om deze obstakels achter zich te laten en door te gaan naar de plek waar hij gezalfd zou worden.
De Jordaan: De plek van zalving
Aangekomen bij de rivier de Jordaan, stonden ze stil. Vijftig profeten die hen waren gevolgd, bleven op afstand kijken. Elia deed zijn mantel af, vouwde hem dubbel en sloeg ermee op het water. Het water ging aan de kant, zodat ze allebei droogvoets konden oversteken.
Terwijl ze overstaken, vroeg Elia aan Elisa: “Wat kan ik nog voor je doen, voordat ik van je word weggenomen?” Elisa’s antwoord was verlangd: “Laat mij twee keer zoveel van uw geest ontvangen.”
“Je vraagt iets heel moeilijks,” zei Elia. “Als je ziet hoe ik van je word weggenomen, zal je wens uitkomen. Maar als je het niet ziet, gebeurt het niet.”
De hemelvaart en de erfenis
Ineens werden ze van elkaar gescheiden door een vurige wagen met vurige paarden. Elia steeg op in een wervelwind naar de hemel. Elisa zag het gebeuren en bleef achter. Hij riep: “Vader, vader! Strijdwagen en ruiterij van Israël!”
Toen hij Elia niet meer kon zien, scheurde hij zijn kleren van verdriet. Maar toen zag hij Elia’s mantel, die was gevallen. Hij pakte hem op – dit was zijn erfenis, het symbool van zijn profetische taak.
Bij de rivier sloeg hij met Elia’s mantel op het water, terwijl hij riep: “Waar is de Heer, de God van Elia?” Ook nu ging het water aan de kant, zodat Elisa kon oversteken.
Wat betekent dit voor ons?
Dit verhaal is meer dan alleen een geschiedenisles – het is ook ons verhaal. Wij worden uitgenodigd om met Jezus mee te gaan van keuzemoment naar keuzemoment in ons leven:
- Gilgal leert ons dat we het oude achter ons mogen laten, dat onze schande is weggenomen door Gods vergeving.
- Bethel nodigt ons uit voor een persoonlijke band met God, voor die stille momenten waarin Hij tot ons spreekt.
- Jericho laat ons zien dat ‘bolwerken’ in ons denken afgebroken kunnen worden, dat er bevrijding mogelijk is van alles wat ons tegenhoudt.
- De Jordaan is de plek waar Gods zalving wordt gegeven, waar we worden klaargemaakt voor de taak die Hij voor ons heeft.
Net als Elisa worden we bij elk kruispunt gevraagd: welke keuze maak jij? Ga je verder met God, of blijf je achter? De uitnodiging blijft bestaan: “Zo gingen zij samen verder.”
En net als Elisa moeten we de mantel oppakken – niet passief afwachten tot de zalving vanzelf komt, maar in actie komen en zeggen: “Heer, ik pak die mantel op. Ik hang hem om mijn schouders. Bekleed mij met de kracht van Uw Heilige Geest.”
Want God wil ook vandaag mensen zalven met Zijn Geest. Mensen die bereid zijn om van keuzemoment naar keuzemoment met Hem mee te gaan, mensen die samen met Hem verder willen trekken op de weg van het geloof.
Welk keuzemoment staat jou te wachten?
@wimvanputten