God geneest altijd……of toch niet?
‘Ik ben ziek geweest en u hebt Mij bezocht.’ (Matth. 25:36 HSV)
Wat een bijzondere tekst is dat toch. Hij sprong er voor mij uit, zeker nu het thema genezing zo ontzettend leeft en ook voor zoveel discussie zorgt in de verschillende kerken en gemeenten.
Kijk, er staat dus niet: ‘…. en je hebt mij genezen……’
Genezing, het is momenteel een heet hangijzer, zeker op sociale media. Ik merk dat het mensen vaak lijnrecht tegenover elkaar zet. Het verbindt niet, maar verdeelt, met soms fanatieke voor- en tegenstanders, die elkaar de tent uit vechten.
Allerlei goedbedoelde adviezen
Ik hoorde afgelopen week een bekende spreker vertellen over zijn eigen ziekteproces. Hij deelde hoe hij, sprekend over dit onderwerp, in de gemeenten die hij bezocht, steeds weer verschillende adviezen kreeg. De één zei: ‘je moet die ziekte niet accepteren!’, de ander: ‘we gaan voor je op de bres staan, we blijven bidden!’. En weer een ander, heel stellig: ‘je bent al genezen, je hoeft het alleen maar in geloof te pakken en te ontvangen.’ Allerlei goedbedoelde, maar soms ook verwarrende en tegenstrijdige adviezen.
Ja, er is veel te doen rond genezing, met name in de wat meer charismatische hoek van ons christelijke landschap. Ik loop nu zelf al zo’n 55 jaar mee in pinkster- en charismatische kringen en tot mijn verdriet heb ik in al die jaren, ondanks de vele gebeden en verwachting, ook heel veel mensen zien sterven. Sommigen op respectabele leeftijd, maar helaas ook velen die nog jong waren. ‘Voor hun tijd’, zouden we zeggen. En ergens klopt dat ook wel, want de psalmen spreken over 70 of zelfs 80 jaar als een mooie leeftijd (Ps. 90). Een prachtige leeftijd om op te hopen, maar de realiteit is dat het leven soms anders loopt.
Ik ben zelf ook ernstig ziek geweest. Ik heb meerdere operaties achter de rug, maar de laatste was wel de heftigste. Op de operatiekamer kreeg ik de onverwachte vraag: ‘Meneer van Putten, mocht u tijdens de operatie komen te overlijden, wilt u dan gereanimeerd worden?’ Een vraag die ik, eerlijk gezegd, niet had zien aankomen en ook niet had overwogen. Maar het is de realiteit. Mensen overlijden, soms onverwacht. Mensen worden ziek, soms volkomen onverwacht. Gelukkig ben ik genezen en kan ik alleen maar zeggen: ‘Door Gods genade én door de kundigheid van de artsen ben ik weer wie ik ben.’ De kanker heeft niet het laatste woord gehad in mijn leven. Maar toch blijft de vraag hangen: waarom is er rond dit onderwerp altijd zoveel frictie, zoveel kramp?
Rustig afscheid nemen
Waarom dat pushen van mensen in een bepaalde richting? Die krampachtigheid rond genezing doet niemand goed, de zieke al helemaal niet. Ik heb verhalen gehoord en gelezen over situaties waarin mensen in het allerlaatste stadium van hun leven nog ‘opgewekt’ of genezen moesten worden. Terwijl die man of vrouw misschien alleen maar rustig afscheid wilde nemen van zijn of haar dierbaren, van dit aardse leven. Ik geloof niet dat God dat zo bedoeld heeft. Dat voelt niet als Gods vrede.
Toen ik zelf die zware operatie tegemoet ging, heb ik drie goede vrienden bij ons thuis uitgenodigd. Drie vrienden met wie ik heel persoonlijk omga. Andere goede vrienden woonden te ver weg of waren in het buitenland. Deze drie zijn gekomen, we hebben samen Avondmaal gevierd. Ze hebben mij gezalfd met olie, zoals dat staat beschreven in Jakobus 5. We hebben samen gebeden. Het was een heel ontspannen samenzijn, waarin Gods aanwezigheid voelbaar was. Hoe kostbaar is dat. En zo, in die rust en vrede, ging ik de operatie tegemoet.
Welke weg je ook kiest als je ziek bent, of je nu hoopt op genezing, medische hulp zoekt of beide, ik geloof dat het altijd moet gebeuren in een sfeer van ontspanning en diepe afhankelijkheid van God. Een leven dat toegewijd is, omdat je diep vanbinnen weet dat je leven, met al zijn onzekerheden en wendingen, volkomen in Gods hand rust.
Er is een lied dat dat zo mooi verwoordt, een lied dat velen van ons kennen:
Ik stel mijn vertrouwen op de Heer mijn God, in Zijn hand rust mijn levenslot. Hem heb ik lief, Zijn vrede woont in mij. Zie naar Hem op en weet: Hij is mij steeds nabij.
Misschien is deze houding, dit diepe vertrouwen en deze overgave, in de ogen van sommige fanatieke ‘genezing-aanhangers’ te ‘soft’. Te afwachtend, te weinig ‘verwachtingsvol’. Ik geloof absoluut in wonderen, in de mogelijkheid van goddelijke genezing. Maar de harde realiteit is dat ik ook, helaas, bij velen heb gezien dat het wonder uitbleef en ze zijn gestorven. Laten we daarom alsjeblieft elkaar de vrijheid gunnen in de weg die we gaan als het om ziekte en genezing gaat. Veroordeel elkaar niet, zet elkaar niet onder druk. Laten we elkaar de ruimte geven om een weg van herstel te zoeken, zonder dat de ander jou zijn of haar mening opdrukt. De ‘voor- en tegenstanders’ die elkaar op platforms als Facebook bevechten, zouden er beter aan doen om met wat meer zachtmoedigheid en begrip met elkaar om te gaan, in plaats van met een scherpe pen elkaar de oren te wassen.
Dat raakt de kern
Eén advies wil ik wel meegeven, en dat raakt de kern van wat ik geloof: zorg dat je relaties op orde zijn. Dat onvrede is hersteld, conflicten zijn bijgelegd. Leef zoveel mogelijk in vrede met iedereen. Zodat, als die arts onverwachts op de operatiekamer vraagt: ‘Meneer, moeten we u reanimeren… of…?’, je met een gerust hart weet dat je, mocht het zover komen, in vrede afscheid hebt kunnen nemen van dit leven.
Natuurlijk ken ik de vele Bijbelteksten over genezing. Ik heb talloze genezingsbijeenkomsten bijgewoond. Maar zelfs bekende, gezalfde sprekers en bedieningen erkennen: de één geneest, de ander niet. Ik hoorde eens een bekende prediker, die zoveel wonderen had gezien, eerlijk zeggen: ‘Ik snap er écht niks van. Waarom geneest de één wel, en de ander niet? Ze waren beiden zo vol verwachting gekomen!’ En hij voegde eraan toe, met een glimlach: ‘Als ik ooit Boven kom, ga ik het de Heer toch eens vragen.’ Juist omdat we op deze diepe vraag geen sluitend antwoord hebben, moeten we hier zo voorzichtig in zijn. Zeker als het gaat om het geven van een mening, laat staan een oordeel, over de weg die een zieke gaat.
Wat we wel overduidelijk kunnen leren uit de woorden en het voorbeeld van de Heer Jezus, is dit: een zieke moeten we niet overladen met Bijbelteksten of allerlei goedbedoelde, maar vaak ook ongevraagde adviezen. Nee, we moeten er simpelweg zijn voor die zieke. Hem of haar bezoeken. Dichtbij zijn in hun ziekte, in hun lijden, in hun vragen. Dat is de kern van wat Jezus bedoelde in Matth. 25:36. Aanwezig zijn, zonder agenda, in liefde. En de rest? Dat ligt in Gods hand.
@wimvanputten